Tag: Rajanikumar Pandya

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : અહીં તેમને આંખ ભલે ન મળે, કાન અવશ્ય મળે છે

– રજનીકુમાર પંડ્યા “હીરાબેન !” ડૉ. જ્યોતિબહેન કારીયા એક અંધ વૃધ્ધાને પૂછતાં હતાં : “કશું ખાવાની ઈચ્છા હોય તો બોલો, મંગાવી દઉં.” પૂનાની આ અંધ મહિલા હૉસ્ટેલમાં આમ પચાસ જેટલી અંધ બહેનો રહે છે. એમાં શતાયુની નજીક પહોંચવા આવેલાં આ…

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : પત્થર કી તરહ હો દિલ જીસકા, ઉસે દિલમેં બસા કે ક્યા કરે ?

(કૌટુંબિક વર્તુળની એક કારુણી) રજનીકુમાર પંડ્યા “મામા, આ લો.” મારા સગ્ગા ભાણેજ જિતુએ 28મી મે, 1990ની એક સાંજે મુંબઈથી આવીને ડરતાં ડરતાં મારા હાથમાં એક ચબરખી મૂકી. ડરતાં ડરતાં એટલા માટે કે એમાં લખાયેલું એના પિતા બાલકૃષ્ણ મણિશંકર અધ્વર્યુનું નામ-સરનામું…

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : વો છોડ ચલે હૈ મહેફિલ કો, યાદ આયે કભી યું બુલા લેના..

-રજનીકુમાર પંડ્યા સાઠ-બાસઠ વર્ષની આ લેખન કારકિર્દીના લાંબા ગાળા દરમ્યાન વાચકોના સારા-નરસા અનેક કાગળો આવ્યા હોય, એમાં કોઇ ફુલાવા જેવું નથી. લેખના શબ્દો ઘરના કાગળ કે કમ્પ્યુટરમાં પૂરાઇ રહ્યા હોય ત્યાં સુધી લેખકના, પણ એક વાર શ્રાવ્ય કે દૃશ્ય માધ્યમની…

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : ગાંધીજી અને ગિજુભાઈ વ્યાસ: એક બે વાતો એમના સંદર્ભની

-રજનીકુમાર પંડ્યા ભલે ખુદ ગાંધીજી સાથેના સંસ્મરણો ના હોય, પણ ગાંધીજી સાથે સંકળાયેલાં સંસ્મરણો જરા તાજાં કરી લઉં. ઉમર વર્ષ નવ. સાંજના લગભગ છનો સમય. અને જેતપુરની મુખ્ય બજાર. અંજુમને ઈસ્લામ સ્કૂલ પાસે રંગ અને હાર્ડવેરની ‘શિરીષચંદ્ર એન્ડ કંપની’ની ડેલાબધ્ધ…

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : અવિનાશ વ્યાસનો આરંભ શું ફિલ્મ ‘ગુણસુંદરી’થી ?

રજનીકુમાર પંડ્યા ૧૯૮૨ની સાલનું એક દૃશ્ય. અમદાવાદના ઘરડાઘરમાં એક ત્યાંસી વર્ષનો વયોવૃદ્ધ પુરુષ પલંગની ઈસ ઉપર બે હાથ ટેકવીને ઊંધી ડોકે રેડિયો સાંભળે. પ્રોગ્રામનું પૂરું થવું અને મારું ત્યાં પહોંચવું. દેડકાની ડોકી મરડતા હોય એમ રેડિયોની ચાંપ મરડીને મને કહે…

લ્યો,આ ચીંધી આંગળી : જુઓ, વરસાદ ક્યાં ત્રાટક્યો ?

રજનીકુમાર પંડ્યા વરસાદ ક્યાંક ઝરમરે છે, ક્યાંક વરસે છે, ક્યાંક પડે છે, તો ક્યાંક તૂટી પડે છે અને ક્યાંક ખાબકે છે, ત્રાટકે છે. પણ જ્યાં ત્રાટકે છે ત્યાં શું થાય છે ? ત્યાં ખાનાખરાબી વરતાવે છે. આપણે માનીએ છીએ કે…

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી – પાકિસ્તાનથી આવ્યો ફુલનો દડો !

– રજનીકુમાર પંડ્યા (‘લ્યો, આ ચીંધી આંગળી !’ની ગઈ કડીના ‘મેરા બચ્ચા’ લેખમાં એક પાત્રની જેમ પરોવાઈ ગયેલા નાનકડા જેતપુર શહેરના સંદર્ભે આ વખતે દૂરસુદૂર પાકિસ્તાનમાં વસતા જેતપુરીઓની થોડી વાતો.) જીવનના પ્રભાતકાળના સોનેરી હુંફાળા તડકા જેવા બચપણના દિવસો કોઇ ભૂલતું…

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : એક કલ્પનારંગી સત્યકથા – મેરા બચ્ચા…(૨)

– રજનીકુમાર પંડ્યા ૧૨-૮-૨૦૧૯ના પ્રકાશિત થયેલ ૧લા ભાગથી આગળ પાંચ વર્ષ પલકારામાં વીતી ગયાં. એ પછી તો સર આદમજી હાજી દાઉદ હોસ્પિટલમાં અનેક શિશુઓ જનમ્યાં પણ એ બધાં ‘બચ્ચાં’, બાકી ‘મેરા બચ્ચા’ સંબોધન ફરી ક્યારેય હોઠે ના આવ્યું. દિલમાં ઉઠતા…

લ્યો. આ ચીંધી આંગળી : એક કલ્પનારંગી સત્યકથા – મેરા બચ્ચા…(૧)

– રજનીકુમાર પંડ્યા મજાકમાં કહેવાતું પણ મજાકની પાછળ કાંઇક સચ્ચાઇ હતી.1940ના એ દાયકાની સચ્ચાઇ એ હતી કે ડૉ. મિસ બોન્ડ ભારતીય નહોતાં, આયર્લેંડનાં આયરીશ સન્નારી હતાં અને એમને હાથે જેતપુરની મોટા ભાગની પ્રસુતાઓની સુવાવડ થતી હતી. કોઇ પણ બાળકના જન્મની…

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : ગુજરાતના એક અનોખા બીનવ્યાપારી પુસ્તક પ્રકાશનગૃહ વિવેકગ્રામ પ્રકાશનની રજતજયંતિ યાત્રા

– રજનીકુમાર પંડ્યા (વિચાર કે વૃત્તિ જન્મે ત્યારે તે દરેકનું સ્વગત જ હોય છે. પછી તે મોંએથી બોલાય ત્યારે તે પ્રગટ થયાં કહેવાય, પણ તે જ્યારે કાગળ ઉપર ઊતરે ત્યારે તે પ્રકાશિત થયો કહેવાય. અંગત પત્ર પણ એક પ્રકારનું ખાનગી…