વ્યંગ્ય કવન : ૪૭ : વ્યંગ્ય મુક્તકો

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

                       (૧)

દૂરથી જ્યારે જતું કોઈ યુગલ જોઉં છું;
થાય છે શંકા, બરાબર મુજને દેખાતું નથી.
વાળની સરખી લટો ને ચાલ પણ સરખી રહી;

કોણ નર છે કોણ નારી, એ જ સમજાતું નથી.

                                  નાઝ માંગરોલી


                        (૨)

ચમકતો ને દમકતો શાહજહાંનો મહેલ જોવા દે.

મને ધનવાન મજનૂએ કરેલો ખેલ જોવા દે.
પ્રદર્શન કાજ ચાહત કેદ છે જેમાં જમાનાથી
મને એ ખૂબસૂરત પથ્થરોની જેલ જોવા દે.

                                    – શેખાદમ આબુવાલા


                        (૩)

તાજનું શિલ્પ-કાવ્ય નીરખીને લોકો,
હર્ષના આંસુ લૂછે છે
,
દાદ આપે છે સૌ શાહજહાંને
,
એના શિલ્પીને કોણ પૂછે છે ?                       

                                    રતિલાલ ‘અનિલ’.


                           (૪)

મેં નદી પાસે માંગી હતી નિર્મળતા મળી.
ફૂલ પાસેથી ચાહી હતી કોમળતા
મળી.
માત્ર હમદર્દીનો યાચક થયો માનવ પાસે
શું એ કહેવાની જરૂરત છે કે નિષ્ફળતા મળી ?         

                                         – યુસુફ બુકવાલા


સંકલનકાર સુશ્રી દેવિકાબહેન ધ્રૂવ નાં સંપર્કસૂત્ર: :

email:   ddhruva1948@yahoo.com
Phone ++281 415 5169


2 comments for “વ્યંગ્ય કવન : ૪૭ : વ્યંગ્ય મુક્તકો

  1. April 22, 2020 at 4:53 pm

    વાહ! સરસ સંકલન!

  2. May 3, 2020 at 7:19 am

    શ્રી, મનહર ઉધાસના ‘અરમાન’ આલ્બમમાં છેલ્લું મુક્તક અનેક વખત સાંભળ્યું છે. પણ એના લખનારની જાણ આજે જ થઈ, ખુબ ખુબ આભાર.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *