ગુજરે હૈ હમ કહાં કહાંસે : ૯) હુસેન અને ગુલામ હુસેન

જીવનના એ પડાવ ઉપર પહોંચ્યો છું જ્યાં ભૂતકાળમાં માણેલા વિવિધ પ્રકારના આનંદદાયી અનુભવો યાદ આવતા રહે છે. એ પૈકીના કેટલાક અહીં વહેંચવાનો અને એ સાથે જોડાયેલાં પાત્રોનું નિરૂપણ કરવાનો ઉપક્રમ છે. અમુક કિસ્સામાં પાત્રોનાં અને સ્થળનાં નામ ચોક્કસ કારણોસર બદલેલાં હશે.

પીયૂષ મ. પંડ્યા

—————*—————-*——————-*——————-*——————*————–

સને ૧૯૯૨ના મે મહિનામાં હું ભાવનગર ગયેલો ત્યારે ત્યાંની બાર્ટન લાઈબ્રેરીની આસપાસમાં આવેલા એક મકાનમાં રહેતા સજજનને એક સંપેતરું પહોંચાડવાનું હતું. હું ત્યાં આગળ સાઈકલ ઉભી રાખીને મકાન શોધી રહ્યો હતો. એ જ સમયે બાજુમાં આવેલા હનુમાનજીના મંદીરના ચોગાનમાં મજુરી/ફેરી માટે પોતપોતાની લારીઓ લઈને કેટલાક માણસો ઉભા હતા. એમાંના એકે બૂમ પાડી, “એ….ઈ…. પીયૂસીયા, શું ગોત સ, ન્યાં?” તાત્કાલિક તો ખ્યાલ ન આવ્યો પણ પછી લાક્ષણિક એવાં ભાવનગરી મહેણાં ટોણાં મારીને એણે જાતે જ ઓળખાણ આપી, “હું હુસેનીયો, આપડે એ વી સ્કૂલમાં હારે નો ભણતા?”

એ જ ક્ષણે મને યાદ આવી ગયો, અમારો હુસેનીયો. ધોરણ ૬ થી લઈ, ૯ સુધી અમે બન્ને એક જ નિશાળમાં અને એક જ વર્ગમાં જતા (‘ભણતા’ એમ કહેવું જરા વધારે પડતું થઈ જશે!). પછી એણે અચાનક જ અભ્યાસ છોડી દીધો. ધીમે ધીમે અમારું મળવાનું ઓછું થતાં થતાં લગભગ ૧૯૬૮ સુધીમાં સાવ જ બંધ થઈ ગયેલું. એ પછી ૨૪ વરસના અવકાશે પણ એ મને જોતાં વેંત ઓળખી ગયો. એણે બહુ પ્રેમથી સોડા પીવાનું કરેલું સૂચન મેં એટલા જ પ્રેમથી સ્વીકાર્યું. અમે સોડા ‘ટટકાવી’ એ દરમિયાન થોડું ઘણું ‘તને સાંભરે રે’ ચાલ્યું. પછી એ મને યોગ્ય મકાન સુધી મૂકી ગયો. કિશોરવયની રમૂજવૃત્તિ એણે પૂરેપૂરી જાળવી રાખી હતી અને એના ચમકારા અમારા અડધીએક કલ્લાકના સંગમાં વખતોવખત એણે બતાડ્યા.

એનું મૂળ નામ મહમ્મદ હુસૈન, પણ એને પોતાનેય કોઈ ઉંઘમાંથી ઉઠાડીને નામ પુછે તો એ પણ ‘હુસેનીયો’ જ કહે! એની કૌટુંબિક પશ્ચાદભૂ અને એના રહેણાકના વિસ્તાર વિષે જાણ્યા પછી એનું અમે ભણતા એ સમયનું વર્તન સહેલાઈથી સમજી શકાય એમ હતું. એ નિશાળે આવવામાં ઘણો જ અનિયમીત હતો અને જ્યારે આવ્યો હોય ત્યારે પણ વર્ગમાં આવીને બેસે એ જરૂરી નહતું. અપશબ્દો બોલવા, મારામારી કરવી, સાહેબોની સામે થઈ જવું એ બધુ એને સહજસાધ્ય હતું. ઘરકામ બાબતે એની નિર્લેપતા કોઈ ઉચ્ચ કોટીના સંતની સંસાર પ્રત્યે હોય એ કક્ષાની હતી! વર્ગમાં બેઠો હોય તો પણ કાંઈક એવી પ્રવૃત્તિમાં પડ્યો હોય કે સાહેબો એને બહાર જવા માટે ખાસ્સું પ્રોત્સાહન આપતા રહેતા! અમારી જેવા નિર્માલ્યો તો સાહેબ દ્વારા કરાયેલ ‘ગેડાઉટ’ ને અત્યંત માનહાનીની ઘટના તરીકે જોતા અને એવું ‘માથું વઢાવવાની’ સજા ક્યારે ય ન મળે એ માટે ખુબ જ સતર્ક રહેતા. સામે છેડે હુસેનીયો સાહેબના આ એકમાત્ર સૂચનનું અતિશય આજ્ઞાંકિતપણે અને તાત્કાલિક ધોરણે પાલન કરતો! વર્ગની બહાર જતી વખતે પણ એ કાંઈક એવી ચેષ્ટા કરતો જાય કે અમે બધા હસવું ન રોકી શકીએ. સામાન્ય રીતે એ પોતાને મળેલા આ કિંમતી સમયનો ઉપયોગ નિશાળની બહાર જઈ, બીડી પીવામાં કરતો. બીડી-બાકસ એને કાયમી ધોરણે ખીસ્સાવગાં જ રહેતાં. હા, એણે ક્યારેય નિશાળના પરિસરમાં બીડી સળગાવી હોય એવું ધ્યાને નથી પડ્યું.

હુસેનના ‘ભણવા’ વિષે તો એટલું જ કહી શકાય કે અમે સાથે હતા એ વર્ષોમાં એ કોઈ વાર નાપાસ ન થયો. જો કે એ ચિત્રકામમાં બહુ જ કાબેલ હતો. આથી અમારા જે તે સમયના ચિત્રશિક્ષકોના એની ઉપર હંમેશાં ચારેય હાથ રહેતા. અહીં અમારા શાળાજીવનની બે રમૂજી ઘટનાઓ કે જેમાં હુસેનીયો સીધેસીધો જ સંડોવાયેલો હોય, એ યાદ કરવી છે.

૧) અમે છઠ્ઠા ધોરણમાં હતા ત્યારથી જ એને બીડી પીતો જોયેલો. નિશાળે જતાં અને ખાસ તો છુટીને ઘરે પાછા જતાં ઘણી વાર અમારો સંગાથ થઈ રહેતો. એ ખીસ્સામાં જ બીડી-બાકસ રાખતો હોવાથી રસ્તામાં જ્યારે ઇચ્છા થાય ત્યારે અદાથી બીડી સળગાવી ધુમાડા કાઢવા લાગતો. આવે સમયે કોઈ કોઈ વાર મને પુછતો, “તારે પીવી સ, દઉં?” હું આ ઉમદા પ્રવૃત્તિમાં એને સાથ આપવા હ્રદયથી ઇચ્છતો હોવા છતાં લાચારીથી ના પાડતો. મારાં વડિલો આ બાબતે સહેજેય ઉદાર ન હોવાની મને સુપેરે જાણ હતી. એમાંથી કોઈ દ્વારા પકડાઈ જવાની અને પછી એ બાબતે થઈ શકતા ઉપચારની બીકે હું એમ ક્યારેય ન કરી શક્યો. આ હતો ૧૯૬૪-૧૯૬૭ સુધી નો ગાળો. એ વખતે ભાવનગરમાં શ્રી આત્મારામ ભટ્ટ નામે એક અત્યંત પ્રતિષ્ઠિત સમાજસેવક/સુધારક હતા. ત્યારે ૭૫-૮0 આસપાસની એમની ઉમર હશે. ખાદીનાં વસ્ત્રો પહેરેલા અને વધેલાં દાઢીમુછ વાળા આત્મારામદાદા દિવસના મોટા ભાગ દરમિયાન ભાવનગરના ચોક્કસ વિસ્તારોમાં તેમજ આસપાસનાં ગામોમાં જઈ ને બીડી, દારુ અને અન્ય વ્યસનો છોડી દેવા ત્યાંના રહીશો ને સમજાવવાના (વ્યર્થ) પ્રયત્નો અવિરત કરતા રહેતા.

એક વાર નિશાળેથી ઘર તરફના રસ્તે હુસેનીયો બીડી પીતો પીતો મારી સાથે ચાલતો હતો. બરાબર એ જ સમયે સામેથી આવી રહેલા આત્મારામદાદાએ આ દ્રષ્ય જોયું. એ અમારી પાસે આવી, હુસેનને કહેવા લાગ્યા કે કોઈ પણ પ્રકારનું વ્યસન બહુ ખરાબ ચીજ છે. એમાં પણ હુસેન આટલી નાની વયથી બીડી પીવાની ટેવ કેળવીને બેઠો છે એ વ્યાજબી ન કહેવાય. એનાથી ખુબ જ નૂકસાન થાય છે, જાગ્યા ત્યારથી સવાર ગણી ને હુસેને ધુમ્રપાન છોડી દેવું જોઈએ, વગેરે વગેરે વાતો એમણે ખુબ જ લાગણીભર્યા સ્વરે સમજાવવાની કોશિશ કરી. પણ છેવટે જે નિષ્પન્ન થયું તે શું હતું? એમને શાંતિથી સાંભળી રહેલો હુસેન એમની વાત પૂરી થયે કહે, “દાદા! વ્યસન તો તમને વળગ્યું છે, બીજાઓનાં વ્યસન છોડાવી દેવાનું. તમે ઈ છોડી દ્યો!” હું તો કાપો તો લોહી ન નીકળે એવો થઈ ગયો, પણ હુસેને તો જાણે કાંઈ બન્યું જ ન હોય એમ ખીસ્સામાથી નવી બીડી કાઢી, એને સળગાવી! વધુ એક નિષ્ફળ પ્રયત્નથી જરાય વિચલીત થયા વિના દાદા કશું જ બોલ્યા વિના આછું સ્મિત વેરી, હુસનને માથે હાથ ફેરવી, આગળ વધી ગયેલા!
હજી પણ આ વાત યાદ આવે, ત્યારે એ સમયે થયેલી મારી કફોડી હાલત અને આત્મારામદાદાનું ઉદાર સૌજન્ય એક સાથે જ તાજું થાય છે.

—————*—————-*——————-*——————-*——————*————–

૨) હવે એક નવું પાત્ર ઉમેરાય છે…… ગુલામ ચારહથ્થો. મૂળ નામ ગુલામ હુસૈન. મારામારી તેમ જ કબડ્ડીની રમત દરમિયાન એ જે સ્ફુર્તીથી એના હાથનો (અને પગનો પણ) ઉપયોગ કરતો, એના ઉપરથી એને સૌ ચારહથ્થો કહેતા. એ ભાવનગરના એવા વિસ્તારનો બાશીન્દો હતો, જ્યાં દુનિયાભરની બદીઓ હાથવગી રહેતી. બીડી તો પીતો જ પીતો, સાથે સાથે લાગ મળ્યે ‘પ્યાલી’ પણ ચડાવી લેતો. એ ધોરણ છથી લઈને નવ સુધી મારા જ વર્ગમાં હતો. અભ્યાસ, ઘરકામ, વર્ગની શિસ્ત વગેરે બાબતો પ્રત્યે એની ઉદાસીનતા અમારી ઈર્ષાનું કારણ બની રહેતી. એના શબ્દભંડોળનો મોટો હિસ્સો વિધવિધ પ્રકારના અપશબ્દોનો બનેલો હતો અને એના જાહેર પ્રયોગો એ કોઈ પણ જાતના છોછ વગર છૂટથી કરતો રહેતો. સ્વભાવ, માન્યતાઓ અને વર્તનની ઘણી બધી સામ્યતાઓને લઈને એની અને હુસેનિયાની દોસ્તી ઘણી જ ગાઢ હતી. નિશાળની અંદર તોફાનો, મારામારી, તોડફોડ જેવી અને તક મળે ત્યારે નિશાળની બહાર ભાગી જઈ, સામેની ‘હોટેલ’ ઉપર ઉભા રહી બીડીઓ પીતા પીતા આવારાગર્દી કરવા જેવી પ્રવૃત્તિઓમાં એ બન્નેએ સહકારનાં ઉચ્ચ શિખરો સર કરી રાખેલાં. આવી બધી નબળાઈઓ હોવા છતાં પણ જેમ હુસેન ચિત્રકળામાં હતો એમ ગુલામ સંગીતમાં માહીર હતો. એ બહુ સારી હથોટીથી હાર્મોનિયમ વગાડતો અને ગાતો પણ ઘણું જ સારું. અમે નવમા ધોરણમાં આવ્યા ત્યાં સુધીમાં એ ભાવનગરના એ સમયના અતિશય પ્રતિષ્ઠીત બેન્ડમાં ટ્રમ્પેટ વગાડતો થઈ ગયેલો.

એક દિવસ રિસેસના સમયમાં હુસેન અને ગુલામ અંદરોઅંદર બાઝ્યા! શરૂઆતમાં તો અમે સૌએ એમ ધારી લીધું કે એ બેય મસ્તી કરતા હશે પણ આસ્તે આસ્તે ખ્યાલ આવવા લાગ્યો કે આ તો ખરાખરીનો ખેલ હતો! શાબ્દિક કક્ષાએ લડાઈ રહેલું આ યુધ્ધ ધીમે ધીમે મારામારી ઉપર ઉતરી આવવાની આશા પ્રેક્ષકગણને બંધાવા લાગી. એ માટે અમારે બહુ રાહ ન જોવી પડી. ટોળું વળીને ઉભેલા અમે સૌ અમારો પ્રેક્ષકધર્મ નિભાવવા માટે થઈને તાર સ્વરે “બાઝણ ચકે તો પૈશો દઉં” જેવા સૂત્રોચ્ચાર કરવા લાગ્યા. અને શરૂ થઈ ગઈ એ બન્ને વચ્ચે ‘આરપારની’ લડાઈ!

અમારી નિશાળના સાહેબોને આવી ઘટનાઓની ઝાઝી નવાઈ ન્હોતી. એ લોકોનું સર્વાનુમતે માનવું એવું હતું કે વિદ્યાર્થીઓને એમની છુપાયેલી ક્ષમતાથી વાકેફ થવા દેવામાં બને ત્યાં સુધી આડું ન આવવું. હા, કોઈ કોઈ વાર એ ક્ષમતાના આવિર્ભાવમાં છોકરાઓ લોહીઝાણ થઈ જાય ત્યારે એકાદ-બે સાહેબ/સાહેબો યુધ્ધમેદાનમાં ધસી આવી, મારામારી કરતા હોય એ છોકરાઓમાંથી જેને પ્રમાણમાં ઓછું લોહી નીકળ્યું હોય, એને બરાબરનો ધોકાવી, જે વધુ ઘાયલ થયો હોય એને શાબ્દિક કક્ષાએ ધિબેડી, મનોરંજિત પ્રેક્ષકોને ખુબ વઢીને એ આહ્ લાદક કાર્યક્રમ ઉપર પડદો પાડી દેતા. થોડી વારમાં તો એ યુધ્ધભૂમિ જાણે એની ઉપર સદીઓથી ઋષી-મુનીઓ તપશ્ચર્યા કરી રહ્યા હોય એવી દિવ્ય શાંતિસભર પુણ્યભૂમિ સમાન બની જતી. આમ થતાં ‘પરિસ્થિતી કાબુમાં છે’નો અહેવાલ હેડ માસ્તર સાહેબને મળી જતો. અહીં ઉલ્લેખ થઈ રહ્યો છે એ ઘટનાક્રમ સમયે હજી ‘પરિસ્થિતી કાબુમાં’ જ હતી. આમ હોવાથી હુસેનિયા અને ગુલામની લડાઈમાં અને અમારા મનોરંજનમાં તાત્કાલિક ધોરણે તો કોઈ અંતરાય આવે એમ ન હતો.

મારામારીનો બહોળો અનુભવ એ બન્ને બરાબર કામે લગાડી રહ્યા હતા. બુંગીયો, ઢોલ, ત્રાંસાં, નગારાં, તૂરી કે દુદુંભીની ખોટ ન પડે એ માટે અમારા પ્રોત્સાહક સૂત્રોચ્ચાર તો ચાલુ જ હતા. જોત જોતામાં એ વીરલાઓના શૂરાતનની તીવ્રતા વધી ગઈ. સ્વાભાવિક રીતે જ શારીરિક દ્વંદ્વ શરૂ થાય પછી એમાં ગુલામના સ્ફુર્તીભર્યા દાવપેચ સામે હુસેનનું કાંઈ જ ઉપજે એમ નહતું. અત્યાર સુધીના મારામારીના પ્રસંગોમાં ગુલામ એની મદદમાં જ લડ્યો હોવાથી હુસેનને ગુલામની પેંતરાબાજીનો ફાયદો જ જોવા-જાણવા મળ્યો હતો. એનો પ્રતિકાર શી રીતે કરવો એનો કોઈ અનુભવ હુસેન પાસે હતો જ નહીં. આ કારણથી માર ખાધાને ને લીધે થતી પીડાએ અને શરીર ઉપર બે ત્રણ જગ્યાએ ઉઝરડા પડ્યાને લીધે વિકસેલાં ચકામાંએ એને ખાસ્સો હતોત્સાહ કરી મૂક્યો. મરણીયા થયેલા હુસેનીયાએ આખરી દાવ તરીકે ગુલામના ખમીસનો કૉલર પકડી ને એવી રીતે ઝાટકો માર્યો કે એનાં બે-ત્રણ બટન તૂટી ગયાં. ‘ગીન ગીન કે બદલા’ લેવાના નિર્ધાર સાથે લડી રહેલા ગુલામે પણ હુસેનના શરીર ઉપરથી ધ્યાન હટાવી, એના પરિધાન ઉપર હુમલો કર્યો. આવી લાગણીસભર લેવડદેવડ દરમિયાન એ બન્નેનાં ખમીસનાં બધાંજ બટન તૂટ્યાં. ઘાયલ શરીર લઈને ઘેર જવાનું તો એ લોકો માટે રોજિંદું હશે પણ ફાટેલ વસ્ત્રો સહિત જાય તો કેવો ઉમળકાભરેલો આવકારો મળે એની એમને જાણ હોવી જોઈએ. વળી સતત બાર પંદર મિનીટ ખેલેલા દાવપેચથી થાક્યા પણ હશે. આ બેય કારણોથી હવે નાયકોએ પેંતરો બદલવાનું નક્કી કર્યું. પહેલ હુસેને કરી. એ ‘આજે તો જવા દઉં છું, બાકી. . . .’ જેવું કંઈક બબડતો ગુલામથી સલામત અંતરે ખસી ગયો. ગુલામને પણ કદાચ આટલું જ જોઈતું હતું. જો કે આ માત્ર શરીર ને મળનારો વિરામ હતો, યુધ્ધવિરામ હરગીઝ નહીં. યુધ્ધ પાછું શાબ્દિક ક્ક્ષાએ ઉતરી આવ્યું. એમણે શરૂઆત એકબીજાને કેટલાંક પ્રાણીઓ/પક્ષીઓ સાથે સરખાવવાથી કરી. આગળ વધતાં એ બન્નેએ જેમાં જન્મવાનું કોઈ પસંદ ન કરે એવી ચોક્કસ જ્ઞાતિઓનાં સભ્યપદ પણ સામસામાં એનાયત કર્યાં. કહેવાની જરૂર નથી કે આજથી પાંચ સાડાપાંચ દાયકા પહેલાં જાહેરમાં આવાં જ્ઞાતિસૂચક ઉચ્ચારણો બાબતે કોઈ જ છોછ નહતો.

આવાં આવાં વિશેષણોની પ્રેમાળ આપ-લે દરમિયાન અમારી તરફથી સતત મળી રહેલ પ્રોત્સાહનથી પ્રેરાઈને એ લોકોએ પોતપોતાનો બહોળો (અપ)શબ્દકોશ ખોલવાનું નક્કી કર્યું. એ બન્ને એક બીજાની નજીકની, લોહીના સગપણની સન્નારીઓ સાથે ઘનિષ્ઠ સંબંધો બાંધવાની મહત્વાકાંક્ષાઓ સહેજે છોછ રાખ્યા વગર વ્યક્ત કરવા લાગ્યા. અમારી જેવા સંકુચિત મનોવૃત્તિ ધરાવતા છોકરાઓ આ બાબતને ‘ગાળ’ જેવા તુચ્છ શબ્દપ્રકાર તરીકે ઓળખતા હતા! જો કે આવા આવા અવસરો સાંપડે ત્યારે એ પ્રકારના સાહિત્યિક ઈલ્કાબો બાબતે અમે સાક્ષીભાવે અમારું મૂલ્યવર્ધન કરી લેવામાં પાછી પાની ન કરતા. અહીં એક બાબતે ધ્યાન દોરવાની લાલચ રોકી શકાતી નથી. સમગ્ર ગુજરાતમાં ગાલિપ્રદાનના ક્ષેત્રમાં સૌથી અગ્રેસર સુરતવાસીઓને ગણવામાં આવે છે. સ્પર્ધામાં કે પ્રસિધ્ધીમાં નહીં માનતા હોવાથી અમે ભાવનગરીઓ આ બાબતે ક્યારેય ઊંચા ઊંચા દાવાઓ નથી કરતા, પણ આ ક્ષેત્રે કોઈ ઊંડું સંશોધન કરે તો એ જરૂર અમને સુરતીઓના સમકક્ષ ધોરણે મૂકી દે! એમ પણ અમારો (અન્ય નગરીઓના વાસીઓને જરાય સ્વીકાર્ય ન હોય એવો કાયમી) દાવો હોય છે કે દર ત્રીજો ભાવનગરી ઉર્મીથી સભર એવો કવિ હોય છે. અન્યથા તો શી ખબર પણ ભાવનગરીઓના મોઢેથી અનેકવિધ પ્રકારની મૌલિક ગાળો સાંભળ્યા પછી લાગે કે એક ઉર્મીથી ભરપૂર કવિને જ આવાં કલ્પનો સૂઝે!

ખેર, વાતના મૂળ તંતુ ઉપર આવી જઈએ. હુસેનની અને ગુલામની સૌહાર્દસભર વાટાઘાટો દરમિયાન પ્રચલિત, અલ્પપ્રચલિત અને અતિશય દુર્લભ કહી શકાય એવા પ્રયોગો ઉપરાંત સ્થળ ઉપર તત્કાળ રચાયેલી ગાળો પણ અમારા કાને પડ્યા કરી. આઠમા ધોરણના વિદ્યાર્થીઓ ભાષા ઉપર આટલું અને આવું પ્રભુત્વ ધરાવતા હોય એનો ગર્વ લેવા જેટલી સમજણ અમારામાં અલબત્ત, નહતી.

પરસ્પર શુભેચ્છાની આપ-લેના સંદર્ભે ગુલામે અચાનક હુસેનીયાની માશીબાનો ઉલ્લેખ કર્યો. અને કરો વાત! પાસું પલટી ગયું. હુસેનીયો જોર જોરથી હસવા માંડ્યો. માંડ માંડ બોલ્યો કે, “પણ એલા ગુલામીયા, મારે તો માશીબા જ નથી!” પછી તો ગુલામીયોય માંડ્યો હસવા. અમે પણ સાથ પૂરાવવા લાગ્યા! થોડી વારમાં તો હસીખુશીનો બગીચો ખીલી ઉઠ્યો! કોઈ જ મધ્યસ્થી વગર એ બેય વચ્ચે સમાધાન થઈ ગયું. ગુલામે હુસેનીયાના ગળે હાથ પરોવી, બહારની પાનની દુકાને ધોળી બીડી ‘પનામા’ પીવા જવાની દરખાસ્ત કરી, જેનો સહર્ષ સ્વીકાર અને તાત્કાલિક ધોરણે અમલ થયો. એ બન્ને શાળાની બહાર અને બાકીના અમે સૌ વર્ગની અંદર ગયા. આમ, સૌ સારાં વાનાં થયાં.

એ બેય દસમા ધોરણ પછી ભણવા આવતા બંધ થઈ ગયા. ગુલામ તો એ પછી ક્યારેય ભેગો નથી થયો. ૧૯૯૨માં હુસેન સાથે થયેલી મુલાકાત પછી હું ભાવનગર જાઉં ત્યારે એને મળતો રહેતો. ગુલામને વિશે હુસેનને પૃચ્છા કરતાં જાણવા મળ્યું કે એ તો અબુધાબી બાજુ જતો રહેલો. અને પછી જરાય સંપર્કમાં રહ્યો નહતો. ૧૯૯૭ની આસપાસ એક વાર હુસેન મને મળ્યો એ વખતે અમારો એક અન્ય મિત્ર પણ સાથે હતો. એણે હુસેનને કીધું, “ આને હવે ‘પીયૂસીયો’ નો બોલાવાય. તને ખબર છે, ઈ તો અમદાવાદની કૉલેજમાં ભણાવે છે?” એના જવાબમાં એ સહેજ ટટ્ટાર થયો, બીડીનો ઉંડો કસ ખેંચ્યો અને માત્ર એક જ અક્ષર બોલ્યો, ”તે?”! આવો અમારો હુસેનિયો છેલ્લો ૨૦૦૩ની સાલમાં મળેલો. ત્યાર પછી ભાવનગર તો ઘણી વાર જવાનું થાય છે પણ એને મળવાનો મેળ નથી પડ્યો. આશા છે કે કોઈક વાર ભાવનગરની ગલીઓમાં કોઈક સરનામું ગોતતો આંટા મારતો હોઈશ અને અચાનક એક ત્રાડ આવશે, “એ….ઈ…. પીયૂસીયા, શું ગોત સ, ન્યાં?”


શ્રી પિયૂષ પંડ્યાનું વીજાણુ સંપર્ક સરનામું: piyushmp30@yahoo.com

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

2 comments for “ગુજરે હૈ હમ કહાં કહાંસે : ૯) હુસેન અને ગુલામ હુસેન

  1. November 22, 2019 at 10:18 pm

    આટલાં બધાં વર્ષો પહેલાં સંગાથ થયો હોય એવી વ્યક્તિઓની સાથેની આટલી સુક્ષ્મ યાદો યાદ રહેવઈ અને તેમને આટલી આત્મીય, સજીવ અને સચોટ રજૂઆત વડે તાદૂશ્ય કરી આપવી અ બન્ને બહુ જ અદ્‍ભૂત બાબતો છે.

    આ શ્રેણી આપણને પણ આપણા ભૂતકાળમાંની આવી ઘટનાઓ ખંખોળવા પ્રેરે છે.

    પિયૂષભાઈ અનએકાનેક હાર્દિક ધન્ય્વાદને પાત્ર છે …….

    • Piyush Pandya
      November 23, 2019 at 11:05 am

      અશોકભાઈ, આ પ્રતિષ્ઠિત પોર્ટલ ઉપર આ શ્રેણી મૂકવા માટે મને પરવાનગી આપવા માટે તેમજ પ્રોત્સાહન પૂરું પાડવા માટે તમારો અને બીરેનભાઈનો આભારી છું.

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.