લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : ગુજરાતી પડદાને હસતી ભેટ –રમેશ મહેતા

– રજનીકુમાર પંડ્યા

”હું એનો વર છું.”

“શું કહ્યું ?” સાહેબે પૂછ્યું.

“હા સાહેબ. હું એનો વર છું. એને દિલ્હી લઈ જાઉં છું. રજા આપો મને.”

ગુજરાતી ફિલ્મોમાં પોતે આજે બોલે છે એવી જ શરારતી અદાથી રમેશ મહેતા ઉર્ફે રમેશચંદ્ર મહેતા, પોતાના ‘હું એનો વર છું’ શિર્ષકના નાટક્ને દિલ્હી લઇ જવા વિષે આવું બોલ્યા. જાહેર બાંધકામ ખાતામાં ઉપલેટા, લીલીયા, અમરેલી વગેરે સ્થળોએ મીસ્ત્રી તરીકે નોકરી બજાવી ચૂકેલા સરકારી કર્મચારી, એમના સાહેબ પાસે આમ બોલ્યા. આ પહેલાં નાટકો માટે, અને નાટકોનું ભણવા માટે બાર મહિના સુધી સતત રજાઓ ભોગવી ચૂક્યા હતા. અને હાજર થવાની નોટીસ મળતાં વળી હાજર થતાંવેંત પાછી “હું એનો વર છું” નામના નાટકમાં દિલ્હી જઈને કામ કરવા માટે એક મહીનાની રજા માગતા હતા.

“મિસ્ટર મહેતા…” સાહેબ પોતાની ભલમનસાઈનો તમામ જથ્થો આ કલાકાર કર્મચારી ઉપર અત્યાર સુધી વાપરી ચૂક્યા હતા. એટલે હવે એમની કરડાકીનો પ્રદેશ શરૂ થતો હતો. એમણે પૂછ્યું : “તમારૂં વતન કયું ? ત્યાં તમારા પિતાજી શું કરે છે ?”

“વતન તો નાટકનો રંગમંચ સાહેબ ! બાકી જન્મ ગોંડલની પાસેના નવાગામમાં – પિતાજીને રાજકોટમાં ‘મહેતા ડેરી ફાર્મ’ નામે દૂધ –દહીંની મોટી દુકાન છે.”

“નાટકનો શોખ તમને ક્યારથી ?”

“છ માસનો હોઈશ ત્યારથી” રમેશ મહેતા બોલ્યા : “છ માસના બાળક તરીકે મને એક પાત્રમાં નાટકના સ્ટેજ ઉપર લઈ જવાયો હતો. પણ મને લાગે છે કે” એ વળી હસવાના પર્યાય જેવી ગંભીરતા ધારણ કરીને બોલ્યા : ‘ગળથૂથી વખતે પણ હું ત્રણેકવાર રડ્યો હોઈશ. એક વાર રિહર્સલ, બીજી વાર રિહર્સલ અને ત્રીજીવાર રીતસરનું સાચું.”

પ્રશ્નો પૂછી પૂછીને સાહેબ એમને જે વાત ઉપર લાવવા માગતા હતા એ ગંભીર વાતની ગંભીરતા જાણે એ પહેલાં જ રમેશ મહેતા એને કોમેડીમાં ફેરવી નાખતા હતા. છતા સાહેબને ખીજ ચડતી નહોતી.

“આ તમારી કેટલામી નોકરી છે, મહેતા ?”

“આ મારી અઢીમી એટલે કે બે પૂર્ણાંક એક દુત્યાંશમી નોકરી ગણાય, સાહેબ” એ બોલતા તો બોલી ગયા. પછી સાહેબના ભવાં ચડી ગયા એ જોઈને ખુલાસો કર્યો : “૧૯૫૩માં ઓગણીસ વરસની ઉંમરે સાહેબ હું ઈરાની શેઠની નાટક કંપની જોવા ગયેલો અને પછી જોવાનું ખૂટતું નહોતું એટલે માસિક ચાલીસ રૂપિયાના પગારે પડદા ખેંચવાની નોકરીએ રહ્યો હતો – નોકરી નાટકની હતી એટલે આખી ગણાય, સાહેબ અને એ પછી મારી ઘરવાળીના કાકા કવિ અમૃત ‘ઘાયલ’ની ભલામણથી થોડોક સમય પબ્લીક વર્કસ ખાતામાં વર્કચાર્જ ઉપર ઉબેણના પૂલ ઉપર નોકરીએ રહ્યો હતો. વર્કચાર્જની નોકરી એટલે એક ચોક્કસ પ્રોજેક્ટ પૂરો થાય ત્યાં લગીની નોકરી ! એ તો સાહેબ, ગાજરની પીપુડી ગણાય. આમ એ દોઢ નોકરી થઈને અને આ તમારી પાસે કરુ છું એ અઢીમી જ ગણાય ને ?”

રમેશ મહેતા નામના આ ‘મિસ્ત્રી’ ( આ વિશેષણ નથી .પબ્લિક વર્ક્સ ખાતામાં એક હોદ્દાનું આ અધિકૃત નામ છે.) સાથેની પંદર મિનીટની વાતચિતમાં સાડાચૌદ મિનીટ સુધી નાટકની વાતો આવતી હતી. વગર રજાએ અને વગર નોટિસે નાટક માટે રજા ઉપર ઉતરી જનાર આ ઈસમને ફરી ફરજ પર હાજર થવા માટે નોટિસો મોકલવી પડતી હતી. એના ટેબલના ખાનામાંથી અનેક વાર સરકારી તુમારની સાથોસાથ એણે પોતે લખેલા નાટકના સંવાદો મળી આવતા. સાહેબ એના સ્વભાવથી રાજી હતા.પણ પગાર કંઈ સ્વભાવ બદલ આપવામાં આવતો નથી હોતો.

“તમે એમ કરો, મહેતા” એ બોલ્યા : “કાં નાટક પસંદ કરો, કાં નોકરી…”

આ આખરીનામું આકરૂં હતું. એના જવાબમાં અઠવાડીયું – દસ દિવસ જોઈએ. પણ રમેશ મહેતાએ સાહેબના સવાલને સ્વિચની જેમ ગણીને તરત જ જવાબની બત્તી કરી : “કર્યું સાહેબ, પસંદ કર્યું..”

“શું ?” સાહેબ ઉત્સુક્તાપૂર્વક પૂછ્યું.

“નાટક પસંદ કર્યું, સાહેબ !” રમેશ મહેતા બોલ્યા : “મને લાગે છે કે ભગવાને મને આ કામ માટે જ અહીં મોકલ્યો છે. નાટક સિવાય બીજા તમામ કામ માટે હું નપાવટ છું.”

ગુજરાતી ફિલ્મોની આ છ્યાસીમી વાર્ષિક-જયંતિ ઉજવાય છે ત્યારે મને લાગે છે કે એનો ઈતિહાસ લખનારાઓએ ઉપરની વાતચીતની તારીખ શોધીને નોંધી લેવી જોઈએ. કારણ કે એ દિવસે અસલી રમેશ મહેતાનો જન્મ થયો ગણાય. ગુજરાતી ફિલ્મોના નવા કોમેડી યુગના સર્જક રમેશ મહેતાનો જન્મ થયો.એ પહેલાં છગન રોમીયો અને બાબુ રાજેએ આવો જમાનો ભોગવ્યો હતો.

અલબત્ત, આ નોનમેટ્રીક રમેશ મહેતા નોકરી સાથે છૂટાછેડા લઈને ઓફિસની બહાર નીકળ્યા કે તરત જ સફળતા એમની રાહ જોઈને રસ્તા ઉપર નહોતી ઉભી. સૌથી મોટી બીક એમને બાપાની હતી. ઘરબારી અને નાનાં બચ્ચાંવાળો રમેશ આમ નોકરીને લાત મારીને ચાલ્યો આવે એ બનાવ એમના વ્યવસાયની પરિભાષામાં વાત કરીએ તો મોટામસ ટોપીયામાં જમાવેલું દૂધ ફાટી જાય એના કરતાંય વસમો હતો.

એ સાંજે રમેશ મહેતા રાજકોટના સાંગણવા ચોકમાં આવ્યા. અવારનવાર પોતાના “અંજલિ” માસિકના પૂફ જોવા સોંપનાર, જાહેરખબરોના બીલો ઉઘરાવી દેવાનું કામ સોંપનાર પત્રકાર પ્ર.રા.નથવાણી અને હું ધર્મરાજ હોટેલમાં બેઠા હતા. થોડી વારે કક્ક્ડના છાપાના સ્ટોલ પરથી ઉભા થઇને ધોતીયાના છેડો હલાવતા હલાવતા નાટ્યકાર દામુ સાંગાણી આવ્યા અને અમને કહ્યું : “તમે સાંભળ્યું ?”

પછી અમારી “શું ?” ની રાહ જોયા વગર જ એ બોલ્યા :”પેલા રમેશ મહેતાને એના બાપાએ ઘરમાંથી કાઢી મૂક્યો છે. હમણાં અહીં આવવો જોઈએ.”

એમનું વાક્ય પૂરૂ થવાની સાથે જ ઉતરેલા રડમસ ચહેરે રમેશ મહેતા અંદર દાખલ થયા. અમારી સામેની ચોથી ખુરશી ઉપર બેસી ગયા. એ પોતે કંઈ બોલ્યા નહીં. એમની સુરત જ બોલતી હતી. બાપા સાથે ઝગડો થયો છે. ખાધા વગર જ પોતે અહીં ચાલી આવ્યા છે. દામુ સાંગાણીને એ વડિલ ગણતા – નથવાણીને અંતરંગ મિત્ર અને મને તો છોકરડો જ. કોઈ કંઈ બોલ્યું નહીં. બે-ચાર પ્લેટ નાસ્તો મંગાવ્યો. એનો ક્ષોભ ટાળવા અમે પણ રમેશ મહેતા સાથે થોડું લીધું.

‘તમે નકામી તકલીફ લો છો.” એ બોલ્યા : “હું તો ભૂખ્યો રહેવા ટેવાયેલો છું.”

અમારે એની ગમગીની દૂર કરવી હતી. વાતોએ ચડાવવા હતા. મેં પૂછ્યું : “એ કેવી રીતે, રમેશભાઈ?”

“વાર્તા લખજે” એ બોલ્યા : “વાર્તામાં લખવા જેવો પ્રસંગ છે.” દુઃખના ભાર સાથે પણ રમેશ મહેતા જરી મલક્યા. ઉમેર્યું : “પી.ડબલ્યુ.ડી.માં હું કુતિયાણા નોકરીએ હતો – પગાર રૂપિયા પાંસઠ. છેલ્લે દિ’ માંડ દોઢ રૂપિયો બચ્યો હોય – પગાર લેવા પોરબંદર જવું પડે-બાર આના ટિકીટ – એમાં પોરબંદર સાડા દસે પહોંચું… દરિયાકિનારાની એક કેન્ટીનમાં બાર આનામાં અર્ધુ ભાણું ખાઉં – એટલે ખિસ્સામાં અસ્તર સિવાય કંઈ ન રહે. અર્ધું ભાણું એટલા માટે કે એમાં રોટલી તો ચારથી વધારે ન મળે. પણ દાળ-ભાત-શાક જોઈએ તેટલા મળે-આપણે વધારે ત્રાપટ ભાત-શાક ઉપર રાખતા. રોટલી ભલે ને ઓછી હોય એમાં એક વાર એ રીતે જમવા બેઠો હતો. દરિયાકિનારાની કેન્ટીન એટલે પહેલે જ કોળીયે મોંમાં રેતી આવી. ઉઠીને વૉશ-બેઝીન પાસે કોગળા કરવા ગયો. પાછો આવ્યો. ત્યાં ટેબલ ઉપરથી મારી થાળી ઉપડી ગયેલી. સામે કોક બીજો ગ્રાહક આખુ ભાણું ઝાપટતો બેઠો હતો – આ સુદામાની ઝુંપડી ઉપર બુલડોઝર ફરી ગયું હતું – સોનાનો મહેલ હતો, પણ એમાં બીજો કોઈક રહેતો હતો એવું થયું – મેનેજરને ફરિયાદ કરી તો કહે કે તમે ઉઠીને કોગળા કરવા માંડ્યા એટલે અમને એમ કે તમે જમી લીધું. અમને શી ખબર ? હવે જમવું હોય તો લાવો બીજા બાર આના… મંગાવો બીજું અર્ધું ભાણું.. મારી પાસે બાર આનાના નામે બાર આનાની માત્ર સ્મૃતિ હતી અને ભોજનની સ્મૃતિમાં હતી રોટલીમાં દાંત તળે આવેલી રેતીની કાંકરીની કચડાટી. કંઈ વાંધો નહીં.

આવા સંજોગોમાં પણ બીજી એક વસ્તુ એ બની કે રમેશ મહેતા આઈ. એન. ટી.ના નિકટના સંપર્કમાં આવ્યા. એના મનસુખ જોશી, પ્રવીણ જોશીના દિલ એમણે જીતી લીધાં.

પણ બેકારીઓએ એમનો પીછો છોડ્યો નહીં. સંખ્યાબંધ નાટકોમાં લેખન, સંખ્યાબંધ નાટકોમાં અભિનય… અને એક સંસ્થાની સ્કોલરશીપથી મુંબઈમાં નાટકની તાલિમ લેવા જવાનુ પણ મનસુખ જોષીની ભલામણથી ગોઠવાયું. પણ સ્કોલરશીપથી તો માત્ર ફી જ ચુકવાય. રહેવાય. પણ દરિયા જેવડા મુંબઈ શહેરમાં જમવાનુ શું ?

એનો રસ્તો પણ રમેશ મહેતાએ કરી લીધો. માસિક રૂપિયા ત્રીસની એમણે ક્યાંકથી જોગવાઈ કરી લીધી હતી. એમાં એક વીશીમાં એક ટંક જમવાનુ હતું. સવારે જમે યા સાંજે. બીજા ટંકે ખેરસલ્લા. એમાંય જો કોઈ ભાઈબંધ દોસ્તાર મહેમાન આવી ચડે તો ત્રીસ રૂપિયાની એમની જમે પૂરાંત પચ્ચીસમે દિવસે જ પુરી થઈ જતી! બાકીના ચાર-પાંચ દિવસ માટે કોઈ ઓળખીતાપાળખીતાના આમંત્રણની રમેશ મહેતા રાહ જોતા. એવો એક જાણભેદુ શ્રીમંત શેઠીયો ઓળખતો હતો પણ ખરો. પણ રમેશ મહેતા એમને ઘેર જવાનુ ભાગ્યે જ પસંદ કરતાં. કારણ ? કારણ બહુ ભેદી છે.

“શેઠીયા મિત્ર સવારે બ્રેકફાસ્ટ કરે, બપોરે લંચ લે-ઢળતે પહોરે ફ્રુટ-બીસ્કીટ ખાય એટલે રાતે મને એમના ભેગો જમવા બેસાડે ત્યારે તો પોતે ઝડપથી ઉઠી જાય અને હું તો ભુખ્યો ડાંસ હોઉ – મારે તો ત્રણ દિવસનું ટિફીન જઠરમાં ભરી લેવાનું હોય એટલે જમતાં વાર લાગે અને એય જાણે સમજ્યા કે ઝડપથી પેટની કોથળી ભરું. પણ મારી મુશ્કેલી એ કે મારા એ પરિચીત શ્રીમંત મિત્રને બદહજમીનો રોગ-જમીને ખાધેલું પચાવવા માટે વરલી નાકા સુધી ફરવા પગે ચાલીને જાય-મને પણ લઈ જાય. એમને ખાધેલું પચાવવાની ચિંતા હોય મને ખાધેલું જલ્દી પચી ન જાય તો સારું એવું હોય. ફરવા જવું પડે એટલે કલાક પછી પાછું પેટ ખાલી ને ખાલી. એટલે ‘દુકાળમાં અધિક માસ’ જેવી એક કહેવત મેં બનાવી હતી. “ઓછુ ખાધું ને અબઘડી પચ્યું…”

(આ લેખ જે મુલાકાત પર આધારિત છે તે) ૧૯૮૨ની સાલમાં વીસ વરસ પહેલાંની એ વાત કરતાં રમેશ મહેતા ખડખડાટ હસી પડ્યા હતા. કારણ કે હવે એમને “પાચનનો રોગ” નહોતો. ગુજરાતી ફિલ્મોના મશહુર અદાકાર સ્વર્ગસ્થ અરવિંદ પંડ્યાએ જ્યારથી એમનું લેખન – અભિનયનું હીર પારખ્યુ ત્યાંથી એમના સંઘર્ષના દિવસો પુરા થયાં. ૧૯૭૨માં ‘હસ્તમેળાપ’ ફિલ્મથી શરૂ થયેલી એમની સિધ્ધીયાત્રા સવાસો ફિલ્મોની મજલ પુરી કર્યા પછી પણ આગળ ચાલુ જ રહી. પરદા ઉપર એમની એન્ટ્રી થાય અને આખું થિએટર તાળીઓથી ગાજી ઉઠે એવી સ્થિતિ આજે પણ યથાવત છે.

દામુ સંગાણી આજે હયાત નથી – નથી અરવિંદ પંડ્યા. પ્રવિણ જોશી પણ પોઢી ગયા છે. મનસુખ જોશી પણ.

પણ એ બધાએ ભેગા થઈને ગુજરાતી પડદાને એવી એક હસતી ભેટ આપી હતી કે જેનું નામ છે રમેશ મહેતા.

****** ***** *****

લેખકની વિશેષ નોંધ:

1982 માં એક દિવસ મુંબઇથી રાજકોટ પાછા ફરતાં મારી બાજુની સીટમાં કોઇ લાંબો માણસ આવીને ધબ્બ દઇને ગોઠવાયો. મે જરા ચીડથી જોયું તો રમેશ મહેતા ! ચીડનું સ્થાન રાજીપાએ લીધું અને મેં જૂની રાજકોટની ‘હોટેલ ધર્મરાજ’ની મુલાકાતોની યાદ આપી. એમને યાદ તો આવ્યું પણ મનમાં કંઇ ખાસ એનું મહત્વ ઉગ્યું હોય એમ લાગ્યું નહિં. હું તો ખેર કે એ વખતે સાવ નગણ્ય હતો, પણ ન તો એમણે નથવાણીને યાદ કર્યા કે જે એમને ભૂખ્યા પેટ આવ્યા હોય ત્યારે ભજીયાંની પ્લેટો ઉપર પ્લેટો ખવડાવતા કે ન તો એમને અમારી રોજની કંપનીના નાટ્યકાર દામુ સાંગાણી યાદ આવ્યા કે જે એમના ગુરુઓમાંના એક પ્રાથમિક તબક્કાના ગુરુ કહેવાય.

રસ્તામાં મેં જે થોડી ઘણી વાતો એમની સાથે કરી એની ફલશ્રુતી તે ઉપરનો મારો ઉપલકીયો લેખ.

ફ્લાઇટ લેન્ડ થયા પછી તેઓ પોતાને લેવા આવેલી ગાડીમાં જતા રહ્યા. જતી વખતે સાધારણ ‘વેવ’ કરવાની એમણે દરકાર કરી નહોતી. આ કોઇ કચવાટ તરીકે નહિં, પણ માત્ર એક વાસ્તવદર્શન તરીકે જ અહિં રેકૉર્ડ પર મુકી રહ્યો છું,

તેમની થોડી વિગતો:

તેમનો જન્મ ૨૩ જૂન, ૧૯૩૪ના નવાગામ ખાતે થયેલો. તેમના પિતાનું નામ ગિરધરલાલ ભીમજી મહેતા અને માતાનું નામ મુક્તાબેન હતું. નાનપણથી જ તેમને નાટકોનું લેખન અને અભિનયનો શોખ હતો.

૧૧ મે, ૨૦૧૨નાં રોજ, રાજકોટ ખાતે, ૭૮ વર્ષની ઉમરે તેઓનું અવસાન થયું.

પત્નીનું નામ શ્રીમતી વિદ્યાલક્ષ્મીબહેન, જેઓ રમેશ મહેતાના અવસાન પહેલાં સ્વર્ગસ્થ થયેલાં. કનુભાઇ અને અતુલભાઇ નામે બે તેમના બે પુત્રો છે. ઊપરાંત રમેશભાઈના નાના ભાઇ એવા નાનુભાઇ મહેતાના પુત્ર દીપક મહેતાને પણ તેઓ પુત્રવત જ ગણતા.

પુત્રીઓમાં સૌ હર્ષાબહેન સ્વ કવિ અમૃત ‘ઘાયલ’નાં પુત્રવધૂ છે. બીજાં પુત્રી સૌ. કિરણબેન ભાવનગર છે.

કારકિર્દી:

અમદાવાદના ભારતભૂષણ થિયેટરમાં છ મહિના નોકરી કરી. રાજકોટમાં પીડબલ્યૂડીમાં મહિનાના પાંસઠ રૂપિયાના પગારે વંથલી સાઈટ પર કામ કર્યું અને ડેરી વ્યવસાય કરવાની પણ કોશિશ કરી. ૧૯૪૯માં વિજયાબહેન સાથે લગ્ન કર્યા અને રમેશભાઈ બે દીકરા અને બે દીકરીના પિતા બન્યા. ત્યાર બાદ મુંબઈની કે.સી. કોલેજમાં એક વર્ષ માટે નાટ્યકલાનું બાકાયદા જ્ઞાન મેળવ્યું. અહીં તેઓ મેકઅપ, સ્ટેજક્રાફ્ટ, એક્ટીંગ, ડીરેક્શન, લાઈટીંગ, સ્પીચ આર્ટ જેવા ગુણો શીખ્યા. આ પછી તેમણે નાટકો લખવાનાં શરૂ કર્યા. નાટકોનાં લેખન, મંચન દરમિયાન તેઓ અરવિંદ પંડ્યાનાં સંપર્કમાં આવ્યા અને યોગાનુયોગે તેમના દ્વારા ગુજરાતી ચલચિત્ર ‘હસ્ત મેળાપ’ની કથા લખવાનું બન્યું. તેમનાં દ્વારા લખાયેલું આ પ્રથમ ગુજરાતી ચલચિત્ર હતું. આ પછી તો તેમણે ચલચિત્રોની કથા, સંવાદ લખતાં લખતાં અભિનય પર પણ ધ્યાન આપ્યું. મોટા ભાગે પોતાનું પાત્રાલેખન અને સંવાદો એ જાતે જ લખતા. તેઓ અનેક ગુજરાતી ચલચિત્રોમાં સહાયક ભુમિકાઓમાં કામ કરી ચૂક્યા હતા. તેમણે ‘ગાજરની પિપૂડી’ નામના ગુજરાતી ચલચિત્રમાં મુખ્ય ભુમિકા પણ નિભાવી હતી.

તેમને આશરો આપવામાં, અંગતતા આપવામાં અને કામ અપાવવામાં મોટો ફાળો અભિનેત્રી કલ્પના દિવાનનો હતો.

કેટલાંક વિશેષ સફળ ચલચિત્રો:

જેસલ તોરલ (૧૯૭૧), હોથલ પદમણી (૧૯૭૪), મેના ગુર્જરી (૧૯૭૫), સંતુ રંગીલી (૧૯૭૬), સોન કંસારી (૧૯૭૭), ગંગા સતી (૧૯૭૯), મણિયારો (૧૯૮૦), જાગ્યા ત્યારથી સવાર (૧૯૮૧), ઢોલી (૧૯૮૨), મરદનો માંડવો (૧૯૮૩), ઢોલામારૂ (૧૯૮૩), હિરણને કાંઠે (૧૯૮૪)

**** **** ****

પડદા પર રમેશ મહેતા:

‘સંતુ રંગીલી’નું જાણીતું ગીત ‘મુંબઈની કમાણી’માં રમેશ મહેતા અને મંજરી દેસાઈ

‘મેના ગુર્જરી’નું વિખ્યાત ગીત ‘ધન ધતુડી પતુડી’.

‘હોથલ પદમણી’નું ગીત ‘તારી માને બજરનું બંધાણ’.

‘સોરઠની પદમણિ’નું એક દૃશ્ય.

‘પારકી જણી’ ફિલ્મમાં તલની લાડુડી વેચનારની ભૂમિકામાં.


(જાતમાહિતી ઉપરાંત અન્ય માહિતી સૌજન્ય: શ્રી હરીશ રઘુવંશી અને પ્રશાંતગિરી ગોસ્વામી)


લેખક સંપર્ક- ર

રજનીકુમાર પંડ્યા.,

બી-૩/જી એફ-૧૧, આકાંક્ષા ફ્લેટ્સ, જયમાલા ચોક,મણિનગર-ઇસનપુર રૉડ,અમદાવાદ-૩૮૦૦૫૦

મો.95580 62711 ( વ્હૉટ્સએપ) / લેન્ડલાઇન-079-25323711/ ઇ મેલ- rajnikumarp@gmail.com

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

9 comments for “લ્યો, આ ચીંધી આંગળી : ગુજરાતી પડદાને હસતી ભેટ –રમેશ મહેતા

  1. August 13, 2018 at 6:44 am

    ઓહો !!!   

    આ કોઇ કચવાટ તરીકે નહિં, પણ માત્ર એક વાસ્તવદર્શન તરીકે જ અહિં રેકૉર્ડ પર મુકી રહ્યો છું…

    એના બાપાએ ઘરમાંથી કાઢી મૂક્યો છે. હમણાં અહીં આવવો જોઈએ.”

  2. Malti Mehta
    August 13, 2018 at 6:10 pm

    So nice to receive your mails regularly. I read all but could not respond you earlier. I enjoyed all the articles as they are not only very well written but it provides insights into the topic, which is educative and enriching for me.
    Kindly keep sharing your articles.

  3. Sumant Vashi
    August 13, 2018 at 9:50 pm

    રમેશ મહેતા, એકોપી ન અન્યા. એક જ હોય અન્ય કોઇ નહી.
    રમેશ મહેતા કહો એટલે એક જ યાદ આવે.. અન્ય કોઇ નહિ.

  4. Mr HemantKumar Jani
    August 13, 2018 at 10:20 pm

    આપના લેખની શરૂઆતમાં જે નાટકનો નામોલ્લેખ કર્યો છે તે માટેની થોડી પૂરક માહિતી આપવાની ચેસ્ટ કરું છું તો માફ કરશો.
    ” હું એનો વર છું ” નાટક નો પ્રથમ શૉ ધર્મેન્દ્રસિંહજી કોલેજના વાર્ષિકોત્સવમાં થયો હતો, આ મને એટલા માટે યાદ છે કે અમો ત્યારે કોલેજની સામેના વાઘેલા લોન્ડરીના મકાનમાં રહેતાં અને હું લગભગ રોજ તેના રિહર્સલ જોવા જતો. સાથી કલાકારોમાં જગદીશ શાહ, કુ.મંજરી પરમાર
    રમેશ મહેતા પોતે, અને અન્ય હતા અને તેના દિગ્દર્શક હતાં સ્વ. અમૃત જાની.

  5. Kishore joshi
    August 14, 2018 at 2:06 pm

    આમા ઉપલકિયું તો કાંઈ નથી રજનીભાઈ.
    “ઝબકાર ” તો ખૂબ વાંચી છે.
    તમે ક્યારેય લખવા ખાતર નથી લખ્યું. આરપાર ઊતરી જાય એવા ચિત્રો જ તમે ચિતર્યા છે.
    તમારી કલમનું સૌથી વધું પ્રભાવિત કરનારુ જો કોઈ સત્વ હોય તો એ પીડા છે. અને તેના કારણે તમારો પરકાયા પ્રવેશ કોઈપણને વિચલિત કરી મુકે છે.
    અભિજાત જોશી જેવો સમર્થ માણસ હવે વહેલી તકે તમને મળે તો સારું. કદાચ મળ્યો પણ હોય. અભિજાત જોશીની ઈન્ટરવ્યુ મેં સૌમ્ય જોશી પાસે કરાવેલો.
    ” સ્ક્રિન -પ્લે ”
    શીર્ષક નીચે બન્ને ભાઈ જબરદસ્ત ખિલેલા.
    તમારે તો સ્કીન પણ તમારી, સ્ક્રિન પણ તમારો અને પ્લે પણ તમારુ.
    હજું આવો કંઈક ઝબકાર તમે કરશો જ.

    કિશોર જોશી

  6. Prafull Ghorecha
    August 14, 2018 at 4:22 pm

    મજા આવી ગઈ. એક વાત ખટકી-લોકો ઔકાત કેમ ભૂલી જાય છે ?

  7. navin trivedi
    August 14, 2018 at 5:04 pm

    શ્રી રાજનીકુમારભાઈ = રમેશ મેહતાની સાથેના એક કલાકારે કહ્યું હતું કે પાછલી ઉંમરમાં તેઓ નબળી યાદશક્તિ થી પીડાતા હતા. નજીકના સગાઓના નામ પણ ભૂલી જતા હતા – કેટલાક તેમને અભિમાની ગણતા હતા પણ ભવ્ય જિંદગી જીવ્યા પછી ઘડપણ ની હાલત તેઓ સહન કરી શક્યા નહતા. ઉપેન્દ્ર ત્રિવેદી પછી આ જાણવા જેવો લેખ મળ્યો – અભિનંદન અને આભાર – નવીન ત્રિવેદી

  8. August 16, 2018 at 8:00 pm

    Rajnikumarji
    Great story how much struggle he faced to become a comedian ! he was a writer also, that very few people knows !
    Thanks a lot, for such good story.

  9. Ishwarbhai Parekh
    August 18, 2018 at 2:01 am

    dHANYVAAD rAMESH JI NO pARICHAY MANVA NI MAZA

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.