રોંગ નંબર

નીલમ દોશી

જીવનની અંતિમ સાંજ…! બસ…હવે બહુ થયું. આ જીવનનો કોઈ અર્થ નથી. કોઈને મારી પડી જ નથી. આખી જિંદગી શું બધાંનું સાંભળ્યા કરવાનું અને સહન કર્યા કરવાનું? કોઈને મારી જરૂર નથી. હું જાણે વધારાની થઈ ગઈ છું…નકામી..સાવ નકામી બની ગઈ છું, જાણે ખાલી શીશીમાં તડકો ભરવાની રમત રમ્યા કરું છું. અર્થહીન જિંદગીની માફક અર્થહીન રમત……

આવા જીવન કરતાં તો….. અને હવે આ નિર્ણયમાં કોઈ ફેરફર નહીં…. આમ પણ આ ચાર દિવસ એકલી છું. આવો મોકો બીજી વાર મળે ન મળે…બસ….જેને જે માનવું હોય,..જે વિચારવું હોય તે વિચારે. મર્યા પછી મને શો ફરક પડે છે? દુનિયા આખી સ્વાર્થી છે. બે દિવસમાં બધું ભૂલી જશે..દિશા હોય કે ન હોય કોને ફરક પડે છે? મારા એક વિના દુનિયા અટકી તો નથી પડવાની અને હું નહીં હોઉં ત્યારે જ બધાંને મારી કિંમત સમજાશે.

બધાને ખબર પાડી દેવા માટે હાથમાં ગોળીઓની આખી બોટલ સાથે બેઠેલી દિશાની વિચારમાળા આગળ ચાલે તે પહેલાં જ બાજુમાં ટીપોય પર રહેલ ફોન રણકયો. દિશાએ કંટાળાથી ફોન તરફ જોયું. આને પણ છેલ્લી ઘડીએ રણકવું છે? નથી ઉપાડવો..હવે ઉપાડીને કામ પણ શું છે? ભલે વાગતો….મારે હવે આ બધી બાબતો સાથે કોઈ નિસ્બત ખરી?

પણ ફોન કરનાર જાણે જીદે ભરાયું હોય તેમ રણકવાનું બંધ જ નહોતું થતું..કંટાળીને કે ગુસ્સાથી દિશાએ ફોન ઉપાડયો. ‘લાવ, જોઉં તો ખરી.. મારા નસીબમાં અંતિમ વાત કોની સાથે કરવાની લખાઈ છે ..’

‘હલ્લો…’

’વિરલ છે? ‘

‘કોણ વિરલ? ‘

‘વિરલ…વિરલ શાહ..’

‘સોરી..રોંગ નંબર…અહીં કોઈ વિરલ રહેતો નથી. ‘

‘તો કોણ રહે છે ત્યાં?

’તમારે મતલબ?’ દિશાના અવાજમાં ગુસ્સો ભળ્યો.

‘પૂછવાનો અર્થ એ હતો કે આપ કોણ બોલો છો?’

‘હું વિરલ તો નથી જ બોલતી…એટલું પૂરતું નથી?’

’એ તો સમજાઈ ગયું..આ અવાજ વિરલનો નથી.પણ..પ્લીઝ કોઈ ગેરસમજ ન કરશો. આ તો જસ્ટ તમારો અવાજ ખૂબ સરસ.. બહુ મીઠો લાગ્યો તેથી પુછાઈ ગયું. સોરી..કંઈ ખરાબ લાગ્યું હોય તો….’

દિશાનો ગુસ્સો થોડો શાંત થયો.. એકાદ પળ મૌન રહી તેણે જવાબ આપ્યો.

’હું દિશા બોલુ છું. આઈ મીન…મારું નામ દિશા છે.’

’ઓહ. .! ગ્રેટ.. જીવનમાં બધાને ગાઈડ કરનાર…દિશા બતાવનાર….વાહ..!’

’સોરી…હું કોઈને ગાઈડ કરતી નથી.’

’અગેઈન સોરી …આઈ વોઝ જસ્ટ જોકીંગ..’

’અજાણ્યાઓ સાથે જોક કરવાની તમને આદત છે?’

’ના, પણ તમે અજાણ્યાં લાગ્યાં જ નથી..એનું શું?’

’વાત કરવામાં તો સ્માર્ટ લાગો છો.’

’ખાલી વાત કરવામાં? હું આખ્ખો સ્માર્ટ છું.’

’તમારી જાત વિશે બહુ ઊંચી માન્યતા ધરાવતા લાગો છો.’

‘પોતાની જાત વિશે માન હોવું એ મારા ખ્યાલ મુજબ કંઈ ખરાબ વાત તો નથી જ. જાતની અવગણના શા માટે?

’લેખક છો?’

’લેખક થવાનાં સ્વપ્નો જોઉં છું ખરો..’

’સપનાં? હમ્! ખાલી દિવાસ્વપ્નોમાં રાચો છો કે પછી મહેનત પણ કરો છો?’

દિશા અજાણપણે વાતમાં ગૂંથાતી જતી હતી.

’આ અત્યારે શું કરી રહ્યો છું? મહેનત જ ને? દિશા નામની કોઈ સુંદર છોકરીને પટાવવાની…’

’વોટ?’ હવે દિશાના અવાજમાં ગુસ્સો ભળ્યો.

‘સોરી..સોરી..મીઠાશની સાથે તીખાશ પણ છે કે નહીં તે જરા ચકાસતો હતો.એકલી મીઠાશ બહુ સારી નહીં. ડાયાબીટીસ થઈ જાય. આમ પણ મને રોગીઓ પ્રત્યે બહુ માન નથી જ. પણ તમારે વાંધો નથી..મીઠાશ..તીખાશ બંને છે તમારામાં.’

’બોલતાં… મસકા મારતાં સારું આવડે છે…’

’થેન્કસ ફોર કોમ્પ્લીમેન્ટસ..તમારા જેવી સુંદર યુવતીઓની શુભેચ્છાઓની મહેરબાની હમેશાં મારી ઉપર રહી છે. ‘

’હું સુંદર છું એમ કોણે કહ્યું?’

’યુવતીઓને હું સુંદર જ ગણુ છું. આમ પણ સુંદરતા તો દૃષ્ટિમાં છે…અને મારી દૃષ્ટિ સુંદર છે જ. તેથી મને વિશ્વમાં કશું અસુંદર દેખાતું જ નથી. હું તો સીધો કવિ કલાપીનો વંશજ..’

અને સામે છેડેથી ખડખડાટ હાસ્યનો અવાજ સાંભળી દિશા થોડી ખિજાઈ.

’જાતે સુંદર બની જવાનો તમારો આ આઈડીયા સારો છે. પેલા દલા તરવાડીની વાર્તા વાંચી લાગે છે.’

’તમે બધા નાહક દલા તરવાડીને વગોવો છો..તેણે બિચારાએ તો આપણને કેટલી બધી સગવડ કરી આપી છે.’

’ઓહ..! તમને દલા તરવાડી માટે પક્ષપાત લાગે છે..કે પછી એના પણ વંશજ છો? એની વે.. તમારી સેન્સ ઓફ હ્યુમર સારી લાગે છે.’

નહોતું હસવું તો પણ દિશાના ચહેરા પર એક મંદ સ્મિતની લહેરખી તો ફરી જ વળી. બાકી આત્મહત્યાની અંતિમ પળે વળી હાસ્ય કેવું? જીવનમાં હાસ્યની પળો નિર્માઈ હોત તો તો આવો વિચાર જ ….’

‘મારી સેન્સ ઓફ હ્યુમર માટે મિત્રોને માન છે.’

’તમારા મિત્રોને હ્યુમર એટલે શું એ ખબર નહીં હોય.’

‘કેમ તમને હ્યુમરમાં ખબર નથી પડતી?’

’હું તમારી મિત્ર થોડી છું?’

’નથી? હું તો ભ્રમમાં હતો કે તમે મારાં મિત્ર બની જ ગયાં છો. રોંગ નંબર સાથે કોઈ આટલી વાત થોડી જ કરે?’

દિશાએ ધડ દઈને ફોન કાપી નાખ્યો..સમજે છે શું એના મનમાં?

બે પાંચ મિનિટ એમ જ પસાર થઈ.

ત્યાં વળી ફોન રણકયો.

ન જાણે કેમ પણ દિશાથી આ વખતે ફોન તુરત ઉપાડાઈ ગયો. નક્કી એ જ..! એમ સહેલાઈથી પીછો છોડે તેમ નથી લાગતું. જરા ખખડાવવો પડશે. સમજે છે શું પોતાની જાતને?

’હેલ્લો…’ દિશા સાચી હતી. સામેથી ફરી એ જ અવાજ..

’સોરી દિશાજી. મારો ઈરાદો તમને હર્ટ કરવાનો નહોતો. આ તો મને એમ કે જીવનની અંતિમ પળે કઈ નસીબદાર વ્યક્તિ સાથે વાત કરીને હું સંસારને અલવિદા કરીશ? એ જાણવાના લોભમાં……’

દિશા ચમકી..આ પણ કોઈ પોતાના જેવું સમદુખિયુ છે કે શું? નહોતું બોલવું તોયે મોંમાંથી નીકળી જ ગયું.

’એટલે? તમે યે મારી જેમ…?’

સામે છેડે એકાદ ક્ષણ મૌન…

’મારી જેમ એટલે? તમે પણ…?’

’ હા, મારી પણ આ અંતિમ સાંજની અંતિમ વાત છે. આપણી મુલાકાત કંઈક અનોખી નથી લાગતી?’

’અનોખી છે જ. અંતિમ પળનાં સાથીદાર નહીં?’

‘પણ તમે તો પુરુષ છો..તમારે વળી આત્મહત્યાનું શા માટે વિચારવું પડે?’

એકાદ બે ક્ષણના મૌન પછી ..

’કેમ પુરુષને કોઈ તકલીફ ન હોય એવો કોઈ નિયમ છે?’

દિશા ગૂંચવાઈ….

’ના, ના, નિયમ તો નથી..પણ સામાન્ય રીતે આપણો સમાજ પુરુષપ્રધાન છે તેથી જે સહન કરવાનું આવે તે મોટે ભાગે સ્ત્રીઓને જ ફાળે આવે છે ને?’

’એ તમારો ભ્રમ છે. આપણી અંતિમ સાંજે હવે એ ભ્રમ તોડીને શું ફાયદો? નહીંતર જરૂર કહેત. જતાં પહેલા કદાચ દિલ હળવું કરવાની એક તક …..પણ,,ના જવા દો…અંતિમ સાંજે દિલ હળવું થાય કે નહીં..શો ફરક પડે છે ખરું ને?’

’હા….ના.. સાવ એવું તો નહીં….કોઈ સહ્રદયી વાત સાંભળનાર મળે તો જરૂર ગમે. હસતાં હસતાં દુનિયાને અલવિદા કહેવાનું સદનસીબ બધા પાસે નથી હોતું.’

’તમે તો ફિલસૂફની માફક વાત કરવા લાગ્યા..’

’અંતિમ પળે કદાચ દરેક માનવી ફિલસૂફની અવસ્થાએ આપોઆપ પહોંચી જતો હશે. નહીં?’

દિશા અનાયાસે વાતોના પ્રવાહમાં ખેંચાઈ. આમ તો પોતાની વાતો સાંભળવાનો સમય કોઈની પાસે હતો જ કયાં?

‘બની શકે તમે સાચા હો… પણ મને તો આ પળે મોત જેવું બીજું કોઈ સુખ દેખાતું નથી.’

સામે છેડેથી નિરાશ અવાજ સંભળાયો.

’ના, ના, સાવ એવું નથી.. તમે તો પુરુષ થઈને પણ સાવ હિમત હારી ગયા. આમ સાવ નિરાશાવાદી થવું તમને બરાબર લાગે છે?’

’મને તો કશું જ બરાબર નથી લાગતું…બરાબર લાગતું હોત તો મરવાનો વિચાર જ શા માટે આવત? ‘

’બધું બરાબર હોય ત્યારે તો સૌ કોઈ જીવે..મરવું તો બહુ આસાન છે. બની શકે તમે જીવવાનો પૂરતો પ્રયત્ન જ ન કર્યો હોય?’

દિશા હવે જાણે કાઉન્સેલરની ભૂમિકામાં આવી ગઈ.

’બની શકે..બધું બની શકે…પણ હવે એક વાર નિર્ણય લેવાઈ ગયો એમાં ફેરફાર કરવાની મારી કોઈ ઈચ્છા નથી.’

’જીવનમાં કેટલીયે વાર આપણે આપણા નિર્ણયો ફેરવતા નથી હોતા? દૃષ્ટિ થોડી બદલીએ..થોડા પોઝીટીવ થઈએ તો બની શકે કે દુનિયા કંઈક અલગ પણ દેખાય.’

‘કદાચ તમારી વાત સાચી હશે..’

’કદાચ નહીં..સો ટકા સાચી જ છે.’

દિશા જાણે એક ઝનૂનમાં આવી ગઈ.

‘હશે..પણ મારે હવે એવું કશું વિચારવું નથી. જીવવા માટે આટલાં બધાં સમાધાન કરવાનાં હોય …ડગલે ને પગલે આપણે જ….’

સામે છેડેથી શબ્દો અધૂરા જ રહ્યા.

‘મુશ્કેલીઓથી હારીને રણમેદાન છોડી દેવું..એ તો કાયરતા કહેવાય….’

દિશાની કાઉન્સેલરની ભૂમિકા અનાયાસે આગળ ચાલી.

‘ઘણીવાર સાવ નાની વાતમાં આપણે આવેશમાં આવી જતાં હોઈએ એવું પણ બને.’

’હા, બની તો બધું શકે…આમ તો કોઈએ કહ્યું જ છે ને કે એક દરવાજો બંધ થાય ત્યારે બીજો આપોઆપ ખૂલે છે. ફકત આપણી દૃષ્ટિ જ એ ખુલ્લા દરવાજા તરફ બદલવાની જરૂર હોય છે. હમ્બગ બધું…’

‘અને કોઈ દોઢડાહ્યા કવિએ તો વળી ગાયું જ છે ને કે ‘આગલા વળાંકે વાટ જુએ છે વસંતો…’

‘કવિઓને બીજું કામ પણ શું હોય છે?’

‘અરે, વાહ.! તમે તો કવિતાના શોખીન લાગો છો?’

’કવિતા? સારું છે તમારું નામ કવિતા નથી.’

’સમજાયું નહીં…’

‘મને પણ પૂરું કયાં સમજાયું છે? આમ પણ આપણે બધી વાત સમજીને જ બોલીએ છીએ એવું થોડું છે? સમજયા વિના પણ જીવનમાં કેટકેટલું થતું હોય છે..કરતા હોઈએ છીએ..’

‘તમે તો સારું એવું વાંચ્યું લાગે છે …અભ્યાસી છો..’

’થેન્કસ ફોર કોમ્પ્લીમેન્ટસ… પણ વાંચેલું બધું અમલમાં થોડું મૂકી શકાય છે? એ બધું તો પોથીમાંના રીંગણ જેવું. બીજાને કહેવું આસાન છે. બાકી પોતાની ઉપર થોડા પ્રોબ્લેમ આવે ત્યારે માણસ પોતે બધું ભૂલી જાય છે. જુઓ કોઈ હૈયાફૂટો લેખક શું કહે છે?

‘ફૂલે નિસાસો નાખ્યો હાય…મારુ ઝાકળબિંદુ સૂકાઈ ગયુ.. પણ સવાર પડી ત્યારે આસમાનનો તો આખો તારાલોક ખોવાઈ ગયો હતો.’

‘લેખકોને તો ઠીક છે, લખી નાખવું છે.’

‘ના, ના, સાવ એવું તો નથી. ઘણાં પુસ્તકોએ અનેકની દુનિયા બદલી નાખી હોય એવાં ઉદાહરણોની ખોટ નથી જ.’

‘તમારી વાત વિચારવા લાયક તો ખરી જ. અને સાચું કહું તો કયારેક મને એવો વિચાર પણ આવે છે કે હું તો આત્મહત્યા કરીને છૂટી જઈશ..મારે તો પછી કંઈ જોવાનું રહેતું નથી…પણ એટલો સ્વાર્થી હું થઈ શકું? કદાચ આપણા જવાથી દુનિયાને ખાસ કોઈ ફરક ન પડે..પણ…પણ એકાદ બે વ્યક્તિ તો કયાંક હોવાની જ. જેમને આપણા જવાથી ખરેખર દુ:ખ થાય. અને તેથી જ આટલા સમય સુધી વિચારતો હતો.’

’તે વિચારી વિચારીને અંતે તો આવું નેગેટીવ જ વિચાર્યુંને?’

‘શું કરું? આદત સે મજબૂર…’

’ના, ના, એમ કહીને છૂટી જવાનો આપણને કોઈ હક્ક નથી. આપણી અત્યાર સુધીની જિંદગીમાં કેટલાયે લોકોનો ફાળો હશે જ. માતા પિતા, સગાં વહાલાંઓ. મિત્રો..કોઈક તો હશે જ જેમણે આપણા માટે…..’

બોલતાં બોલતાં દિશા અચાનક અટકી ગઈ. ‘પોતે આમ વાતોના પ્રવાહમાં આવીને કોઈ અપરિચિત વ્યક્તિ સાથે આ બધું શું બોલી રહી છે? અને પોતે પણ જયારે મરવાનું નક્કી કરી લીધું છે ત્યારે આવી કોઈ દલીલો પોતાને શોભે ખરી? પણ ના, પોતાની દલીલોથી કોઈનું જીવન બચી શકતું હોય તો…. જતાં જતાં એક સત્કાર્ય…..’

’કેમ, તમે પણ બોલતા બંધ થઈ ગયા ને? પોતાની વાત આવે એટલે બધા આમ જ..બીજાને ઉપદેશ આપવો કે મોટી મોટી વાતો કરવી જ આસાન છે. અમલ આસાન થોડો જ છે?

‘અને હું જાણું છું કે હવે તમે આવું જ કશું લેકચર કરશો કે જીવન અણમોલ છે. અરે, સમાજમાં આપણાથી વધારે દુ:ખી અગણિત લોકો છે..હશે..તેમના તરફ દૃષ્ટિ રાખીએ ત્યારે જ સમજાય કે ઈશ્વરે આપણને કેટલું આપ્યું છે…!’ આવું જ કંઈક કહેવું છે ને તમારે? અરે, મેડમ..આવું ઘણું બધું હું સાંભળી ચૂકયો છું…અને મને હવે એની કોઈ અસર નથી થતી.’

દિશાને થોડો ગુસ્સો ચડયો. બધું જાણવા છતાં જેને સમજવું જ નથી, એને કોણ સમજાવી શકે? છતાં…જાણ્યા પછી કોઈને આમ મરવા થોડા દેવાય? જિંદગી કંઈ આમ ફેંકી દેવા માટે થોડી જ છે?

‘જુઓ મિસ્ટર, તમે જે હો તે…પણ …લેટ મી ટેલ યુ વન થીંગ…. તમે નિર્ણય ભલે કરી લીધો પણ એક કામ કરો..તમે વધારે નહીં તો એક દિવસ માટે તમારો આ વિચાર મુલતવી રાખી ન શકો? આત્મહત્યા કરવી જ હોય તો આવતીકાલે કરો તો પણ ચાલે ને?’

‘એક દિવસમાં શું ફરક પડી જવાનો?’

’એ તો મને પણ નથી ખબર…પણ કદાચ તમે આ પગલું કોઈ ક્ષણિક આવેશમાં લીધું હોય…બની શકે આવતી કાલનો સૂરજ તમારે માટે કોઈ શુભ સંદેશ લઈને પણ ઊગે….તમારા કારણોની તો મને જાણ નથી..પણ બની શકે કાલે તમને જિંદગી જીવવાલાયક પણ લાગે…’

’દલીલ પૂરતી તમારી વાત સાચી છે. તમને લોકોને સમજાવતા સારું આવડે છે. તમે એક કામ કરો ને.. એક કાઉન્સેલીંગ સર્વીસ ખોલી નાખો..સારી ચાલશે. ‘

’તમારી ઉપર મારા કાઉન્સેલીંગની કોઈ અસર થતી નથી તો મારી સર્વીસ સારી ચાલશે એમ કેમ કહી શકાય?’

’કોણે કહ્યું? અસર નથી થઈ?’

’એટલે? તમે…તમે મારી વાત સ્વીકારી?’

’આ પળે તો લાગે છે એક વધુ દિવસ રાહ જોવાનું તમારું સૂચન કંઈ ખોટું તો નથી જ. વિચારવાલાયક તો ખરું જ.’

’ફકત વિચારવા લાયક જ નહીં..અમલમાં મૂકવા લાયક પણ ખરું જ..’

દિશાએ ભારપૂર્વક પોતાની વાત દોહરાવી.

‘ઓકે..મેડમ..તમે જીત્યાં…અને હું હાર્યો…તમારી વાત સ્વીકારી હું આજનો દિવસ..મરવાનો મારો કાર્યક્રમ મુલતવી રાખુ છું. બની શકે આપ મારા માટે ખરા અર્થમાં દિશાસૂચક બનો…ખૂબ ખૂબ આભાર..સો નાઈસ ઓફ યુ…’

અને રોંગ નંબર કપાઈ ગયો.

દિશાના કાનમાં પોતાના શબ્દો જ પડઘાઈ રહ્યા…

બે પાંચ મિનિટ મૌન પસાર થઈ ગઈ. તેના મનમાં આખી વાતચીત પડઘાતી રહી.

થોડીવારે તેણે હાથમાં રહેલી ગોળીઓની બોટલનો ઘા કર્યો.

‘રોંગ નંબર’ ત્યારે ખુશખુશાલ થતો પિકચર જોવા જતો હતો.

બાજુમાં બેસેલ તેનો મિત્ર પૂછતો હતો…’ શું હતું આ બધું? આ આત્મહત્યાની વાતો કોની સાથે કરતો હતો?’

‘હું જરા જોક કરવાના મૂડમાં હતો. અને સામે સાચેસાચ કોઈ દિશા નામની સ્ત્રી હતી…આત્મહત્યા કરવાના વિચારોમાં અટવાયેલી હતી. મેં મારી સાયકોલોજી કામે લગાડી. બની શકે તેણે મરવાનો તેનો વિચાર પડતો મૂકયો હોય!’

અને રોંગ નંબરે ખુશ થઈ મોઢેથી વ્હીસલ વગાડી.

 

* * *

સંપર્ક સૂત્રો :-

ઈ-પત્રવ્યવહાર – Nilam Doshi <nilamhdoshi@gmail.com>
મોબાઈલ – +91 94277 97524
બ્લૉગ : “ પરમ સમીપે”- paramaujas.wordpress.com

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

1 comment for “રોંગ નંબર

  1. July 7, 2018 at 9:47 pm

    વેબગુર્જરી ઉપર આંટો મારવા આવ્યો અને નવી પોસ્ટ જોઈ.

    હતો તો રોંગ નમ્બર અને મોટી પોસ્ટને વાંચવા ટાળુ.

    અધ વચ્ચે આ કોમેંન્ટ મુકેલ છે…

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.