કેડી ઝંખે ચરણ : પ્રકરણ-૪૨

 

નયના પટેલ

સરલાબહેન કોઈનું આંધળું અનુકરણ ન કરે, જે કાંઈ કરે તે વિચારપૂર્વક કરે છે અને તટસ્થ દ્રષ્ટિની સાથે સાથે યોગ્ય-અયોગ્યને સુપેરે પારખી શકે છે, એનો સંતોષ લઈને વીણાબહેન સૂવા માટે ગયાં.

કાલે લગ્ન છે એટલે ખાસ કામ ન હોવા છતાં ય મનુભાઈએ આજથી રાજુને શૉપ સોંપી દીધી. સવારે વહેલા નથી ઊઠવાનું એટલે મનુભાઈ આરામથી ઊઠ્યા. નીચે આવી જોયું તો બધાં આરામથી નાસ્તપાણી કરતાં હતાં. લતાબહેન અને નીલેશકુમાર પણ ક્યારના આવી ગયા હતાં. આજે કિશન અને નમન પણ આવી જવાના હતાં એટલે આજનો આખો દિવસ સૌએ સાથે જ પસાર કરવાનું વિચાર્યું.

આવું વાતાવરણ હોય અને ધનુબાનો લગ્નના ગીતો ગાવાનો જૂનો શોખ જાગૃત થયો, અને તેમાં ય ઘરમાં જ વેવાણ બેઠાં હોય તો ફટાણા ગાવાની એમની ઈચ્છા પ્રબળ હતી. પરંતુ સરલાબહેનને લગ્નગીતો આવડતાં નથી અને ગમતાં પણ નથી જાણીને નિરાશ થઈ ગયા. સામે પક્ષે વીણબહેનને પણ લગ્ન ગીતોમાં રસ નથી જાણી, સ્વગત બોલ્યા, ‘ બન્ને વેવાણો સરખી જ છે !’

બીજું કામ ન હોવાથી ધનુબા જુદા જુદા પ્રસંગે જરૂરી ફુલનાં હાર બનાવવા બેઠાં, સ્નેહાને લગ્ન વખતે એકબીજાને પહેરાવવાના હાર જાતે જ બનાવવાના કોડ હતા એટલે એ અને વીણાબહેન પણ સોય, દોરો, ફોઈલ વિગેરે લઈને ધનુબા પાસે બેસી ગયાં.

સરલાબહેને કિશન ક્યારે આવવાનો છે તે જાણવા કિશનને ફોન જોડ્યો, ‘ જેશ્રીકૃષ્ણ બેટા, ક્યારે આવે છે?’

‘બસ, મમ, ઊઠીને બારણું ખોલ એટલી જ વાર છે !’

સરલાબહેનને એમ હતું કે કિશન હંમેશની જેમ મશ્કરી કરતો હશે, તો ય ઊભા થઈને બારણું ખોલ્યું તો સાચે જ કિશન સામે જ ઊભો હતો ! મા-દીકરો ભેટી પડ્યા.

કિશનના આગમનથી ખૂણે ખાંચરે સંતાયેલો આનંદ પણ નીકળી આવ્યો. આ ઘરમાં પ્રથમવાર આટલો ઉલ્લાસ છવાયો.

સૌને જેશ્રીકૃષ્ણ કહી, ‘શું કરો છો બા?’ પૂછતો પૂછતો હાર બનાવતાં વીણાબહેન અને ધનુબાની વચ્ચે બેસી ગયો.

ધનુબાનો ઉલ્લાસ પ્રગટ્યો, ‘જોને આ ફુલથી અમે બધાં રમવા બેઠાં છીએ, દેખાતું નથી, છોકરા ?’

ધનુબાના જૉક પર સૌ હસી પડ્યા.

વાતાવરણમાં ભૂતકાળના બની ગયેલાં કોઈ પણ બનાવનો પડછાયો નહોતો દેખાતો. નીલેશકુમાર પણ આજે તો ખુશમાં લાગતાં હતાં.

સરલાબહેનને ઓચિંતુ યાદ આવ્યું એટલે નમનને ફોન જોડ્યો, ‘ નમુ, તું ક્યારે આવે છે, બેટા ?’

નમન, ‘મમ, મને કેમ ઈન્વીટેશન નથી મોકલાવ્યું, જા નથી આવવાનો !’

નંદાએ સરલાબહેન પાસેથી ફોન લઈ લીધો અને સ્પીકર પર મૂકી કહ્યું , ‘નમન, મમને હેરાન ન કર, જોને આ સ્નેહાએ છેલ્લી ઘડીએ …’ કહી જાણી જોઈને વાક્યને અડધેથી અધૂરું મૂકી દીધું.

સાવ આવી અણધારી વાત સાંભળી નમન ચિંતામાં પડી ગયો, ‘ શું…શું કર્યું સ્નેહાએ ?’

રૂમમાં સૌ ચૂપચાપ હસતાં હતાં, નંદાએ નમનને બનાવવાનું ચાલુ જ રાખ્યું, ‘શું કર્યું તે જોવા આવે છે કે નહી જલ્દી, નમીયા?

નમના અવાજમાં સાચે જ ચિંતા તરી આવી, ‘ નંદુડી, મમને આપતો ફોન, મને મજાક નથી જોઈતી, હં કે !’

નંદા, ‘વાહ, નમુ, તું મજાક કરી શકે તો અમે કેમ ન કરી શકીયે ?’

સૌનું ચૂપચાપ હાસ્ય ખડખડાટ બની ગયું.

બધાંને હસતાં સાંભળીને સાચે જ નમનનો શ્વાસ હેઠો બેઠો, ‘ નંદુડી, આવીને તને મારું છું કે નહી તે જોજે ને!’

કિશન, ‘નમુ, લુક, બને એટલો જલ્દી આવી જા. હમણા આપણા ઘરમાં જે એટમોસફીઅર છે ને તેની ક્ષણ ક્ષણ માણવા જેવી છે. સૌને આટલા રીલેક્ષ અને ખુશ ઘણો વખતથી નથી જોયા, બ્રો.’

હજુ તો વાક્ય પૂરું ય નહોતું થયું ને રસોડા તરફનું બારણું ખૂલ્યું અને નમન પાછળના દરવાજેથી ક્યારે ઘરમાં આવી ગયો તેનો કોઈને ખ્યાલ પણ ન આવ્યો.

નમન, ‘ મૈં આયા આયા આયા….’બોલતો બોલતો રૂમમાં આવ્યો.

છપરું ફાડીને ઘરનો આનંદ બહાર નીકળશે કે શું એમ સરલાબહેનને લાગ્યું !

સ્નેહા અને કિશન બહારથી આવી ગયા પછી સાંજે જમી-પરવારીને લતાબહેન, નીલેશકુમાર, વીણબહેન, રોહન અને સ્નેહા, લતાબહેનને ત્યાં જવા નીકળ્યા.

બાહાર નીકળતી સ્નેહાને ગાલે હાથ ફેરવી કિશને કહ્યુ , ‘બી બ્રેઈવ સ્નેહુ, કાંટ વેઈટ ટુ સી યુ ટુમોરો.’

નમન, ‘ અરર…..’

નંદા, ‘ બિચારો મારો ભાઈ !’

સૌ હસતાં હસતાં છૂટા તો પડ્યા પરંતુ સ્નેહાના મનની પરિસ્થિતિથી બધાં જ વાકેફ છે.

ભૂતકાળની ડમરીને વીંધીને યુ.કેમાં એક સવાર ઊગી, જેમાં વાસ્તવિકતાનો સૂરજ હૂંફાળો તડકો અને ઉત્સાહનો વાયરો લઈને આવ્યો.

નંદા સવારના વહેલી લતાફોઈને ત્યાં સ્નેહાને તૈયાર થવામાં મદદ કરવા પહોંચી ગઈ, અને પોતે પણ ત્યાં જ તૈયાર થઈ. અંગ્રેજી લગ્નનું વેડીંગ ગાઉન પહેરવાનું સ્નેહાને થોડું વિચિત્ર તો લાગ્યું, પરંતુ અરીસામાં પોતાનું પ્રતિબિંબ જોઈને ખુશ થઈ ગઈ. હેરસ્ટાઈલ અને વેડીંગ ડ્રેસથી સ્નેહાનું આગવું વ્યક્તિત્વ ખીલી ઊઠ્યું. તેમાંય વાળમાં ટીયરા (લગ્ન વખતે બ્રાઈડ માથામાં નાના મુગટ જેવું પહેરે તે) ડ્રેસની પાછળની ટ્રેઈલ જોઈને સ્નેહાને પોતે રાજકુંવરી હોય એવું મહેસૂસ કર્યું અને એનું મોં મલકી ઊઠ્યું. ત્યાં જ તૈયાર થતી નંદાથી એ મલકાટ છાનો ન રહ્યો, ‘ ખમ્મા મારા ભાભીને, જો કે આજે પૂછાય તો નહી છતાં ય પૂછી શકું કે આ મલકાટ શાનો છે ?’

‘નણંદબા, આ ટીયરા અને ટ્રેઈલને જોઈને મને એક સેકંડ માટે મેં રાજકુંવરી હોઉં એવું અનુભવ્યું, એટલે મલકી જવાયું, સમજ્યા ? તમારા કલ્પનાના ઘોડાને સંતોષ થયો ?’

નંદા :’હું તો માનું છું સ્નેહા કે આજનો દિવસ દરેક સ્ત્રી માટે સ્પેશિયલ હોવો જ જોઈએ. રાજકુંવરીની જેમ માત્ર કપડાં પહેરવા પૂરતું જ નહી પરંતુ તેને મળવા જોઈએ તેવાં લાડકોડ માટે પણ આ એક દિવસ એ દરેક સ્ત્રીનો જન્મસિધ્ધ હક્ક છે.’

‘વાત તારી સાવ સાચી છે. સ્ત્રી ગરીબ હોય કે પૈસાવાળી, લાગણીની અનુભૂતિ તો સરખી જ હોયને !’

‘હં, માત્ર ખુશીની જ નહીં પરંતુ સ્ત્રીની બીજી લાગણીઓ પછી એ સુખની હોય કે દુઃખની, પછી તે લેડી ડાયેના હોય કે ઝુંપડામાં રહેતી સ્ત્રી, જ્યારે તેમની લાગણીઓને રૂંધવામાં આવે ત્યારે બન્ને બળવો પોકારી ઊઠે જ . અને એના પરિણામો પણ હંમેશા સુખદ નથી હોતાંને !’ પોતાના વિચારોમાં ખોવાયેલી નંદા બોલી ગઈ પછી થયું કે ખોટી વાત નીકળી ગઈ ! આજના શુભ દિવસે અને સ્નેહા માંડ માંડ જ્યાં એની યાતનાને ભૂલીને નવા લગ્ન જીવનમાં પગરણ માંડે છે ત્યાં ક્યાં આ વાત કાઢી ? પણ ત્યાં તો નીચેથી લતાફોઈની જલ્દી તૈયાર થઈને નીચે આવો’ની હાકલ સાંભળી નિરાંતનો શ્વાસ લીધો.

સ્નેહાએ છેલ્લી નજર અરીસામાં નાંખી અને બન્ને જણ નીચે આવ્યા. નંદાએ પાછળથી ટ્રેઈલ પકડી રાખી હતી, તે જોઈને લતાબહેને સ્નેહાને કહ્યું, બેટા અહીંનો એક રિવાજ છે કે લગ્ન પછી બહાર નીકળતી વખતે બ્રાઈડ એનો ફ્લાવરનો બૂકે પાછળ જોયા વગર ફેંકે. તું એવી રીતે ફેંકજે કે સીધો એ બૂકે મારી નંદુના હાથમાં જ આવે !’

‘મને લાગે છે, ફોઈ કે નમન એ બૂકે લેવા મારા કરતાં ઊંચો કૂદકો મારશે, જોજોને.’ કહી નંદા એકલી જ એની કારમાં રજીસ્ટ્રી ઓફીસે, એના ફેમિલિ સાથે જોઈંટ થવા વહેલી નીકળી ગઈ.

લતાબહેને એક નાનડું કાજળનું ટપકું સ્નેહાના કાન પાછળ કરી કહ્યું, ‘ આ હું સરલાના કહેવાથી કરું છું, બાકી હવે આ બધામાંથી મારી શ્રધ્ધા ઊડી ગઈ છે.’

છેલ્લા થોડા સમયથી નીલેશકુમારના ડિપ્રેશનને લીધે લતાબહેન જ ડ્રાયવિંગ કરી લે છે એ મુજબ લતાબહેન ડ્રાઈવિંગ સિટમાં બેઠાં, બાજુમાં સ્નેહાને એનો ડ્રેસ બગડી ન જાય તેમ બેસાડી અને પાછળ વીણાબહેન, રોહન અને નીલેશકુમાર બેઠાં.

નંદા જેવી રજીસ્ટ્રી ઓફીસે પહોંચી કે તરત જ કિશને સ્નેહાના મૂડ વિષે પૂછ્યું.

‘એનું ચાલત તો એ મારા કરતાં તારી પાસે વહેલી આવી ગઈ હોત, કિશુ, શી ઈઝ ફાઈન, ડોંટ વરી.’

રજીસ્ટ્રી ઓફીસની બહાર સરલાબહેન, મનુભાઈ, ધનુબા આતુરતાથી રસ્તા પર નજર માંડીને ઊભા છે. કિશન અને નંદા પણ વાતો કરે છે પણ નજર તો રસ્તા પર જ છે. માત્ર નમન દૂર ઊભો ઊભો વિડિયો લેતી અંગ્રેજ છોકરી સાથે વાતમાં મશગૂલ છે.

ત્યાં તો દૂરથી લતાબહેનની કાર દેખાઈ. આ લોકો ઊભા હતાં ત્યાં જ લતાબહેને કાર ઊભી રાખી.

રોહને પહેલા ઊતરીને સ્નેહાને ઊતરવામાં મદદ કરી. બહાર નીકળતાં વ્હેંત જ સ્નેહાની નજર કિશન પર પડી અને કિશન પણ એને એક નજરથી જોઈ રહ્યો હતો. બન્નેની નજર મળી અને દુનિયાનું કોઈ પણ ઝડપીમાં ઝડપી કોમ્યુનિકેશન મશીન પણ સંદેશો આપી ન શકે એટલી ઝડપથી, આવકાર, આલિંગન, આશ્વાશન અને બીજી બધી જ અવ્યક્ત લાગણીઓની આપ-લે થઈ ગઈ!

સ્નેહાને આજે ખ્યાલ આવ્યો કે કિશનનાં વ્યક્તિત્વમાં સૌથી વધુ જો કાંઈ આકર્ષક જો હોય તો તે એના ભાવવાહી આંખો છે.

સરલાબહેન અને મનુભાઈ સામે આવ્યા, અને સૌને પ્રેમપૂર્વક ભેટ્યાં.

વીણાબહેન ધનુબા પાસે જઈને પગે લાગ્યાં.

પેલી વિડીયોવાળી છોકરી નમન સાથે વાતો કરવાનું પડતું મૂકી આ મિલનને વિડીયોમાં ઉતારવા માંડી.

સમય થવા આવ્યો હતો એટલે સૌ અંદર રજીસ્ટ્રી રૂમમાં ગયાં.

તરત જ રજીસ્ટ્રીને વિધિ શરુ થઈ. રજીસ્ટારે પહેલાં સ્નેહાને પૂછ્યું, ‘તમને આ લગ્ન મંજૂર છે ને ?’

સૌનાં જીવ અજાણતા તાળવે ચોંટી ગયા. ભાવિન સાથેના લગ્નના પડછાયાના પ્રભાવમાંથી આમ તો સ્નેહા બહાર નીકળી ગઈ હોય તેમ લાગતું તો હતું પણ આ સેકંડે એ ના તો નહી પાડેને, એવી આશંકા સૌના મનમાં ડોકિયું કરી ગઈ !

સ્નેહા એ થોડી સેકંડ રહીને જવાબ આપ્યો ત્યાં સુધીમાં તો કિશનનો જીવ તાળવે ચોંટી ગયો. સ્નેહાએ હસીને ‘હા’ પાડી ત્યારે સૌના જીવમાં જીવ આવ્યો.

એ વિધિ પતી એટલે રજીસ્ટ્રારથી માંડી સૌએ એક બીજાને અભિનંદ્યા.

નમને સૂચન કર્યું કે હનીમુન માટે બુક કરાવેલી હોટેલમાં કિશન-સ્નેહા જાય થોડો આરામ કરીને ત્યાંથી જ, હિંદુ વિધિથી કરવાનાં લગ્ન માટે તૈયાર થઈને મંદિરે આવે. પરંતુ કિશને સ્નેહાની લાગણી સમજીને બધા સાથે જ સીધા ઘરે જશે એમ જણાવી નમનની કાર ભણી ચાલવા માંડ્યું.

ત્યાં તો નમને સૌને ઊભા રાખી પેલી અંગ્રેજ છોકરીની ઓળખાણ કરાવી, ‘ મમ, ડેડ, પ્લીઝ મીટ વિકી.’

વિકીએ હાથ જોડી નમસ્કાર કર્યા. અત્યાર સુધી સૌને એમ જ હતું કે વિડીયો લેવાવાળી છોકરી આવી હશે, પરંતુ નમને જ્યારે પર્દાફાશ કર્યો કે, એ એની ગર્લફ્રેંડ છે અને તેઓ બન્ને ઈચ્છે છે કે આવતે વર્ષે આ જ રીતે સૌ એ લોકોનાં લગ્નમાં હાજર રહેશે! ધનુબાને અંગ્રેજી ન આવડતું હોવા છતાં ય બીજા બધાની સાથે એ પણ અવાક્‌ રહી ગયાં!!


સમાપ્ત.


 

કેડી પર સાથે ચાલ્યા, ચરણની ઝંખના સમી!

જ્યારે વેબગુર્જરી તરફથી કેડી ઝંખે ચરણને ધારાવાહિ રૂપે પ્રગટ કરવાનું સૂચન નરેન્દ્રભાઈ ફણસેએ કર્યું ત્યારે થયું ચાલો, સારું, પુસ્તક મોકલાવી દઈશ એટલે પત્યું. પણ એ જૂના ફોન્ટ્સ હતાં જે વર્ડના યુનિકોર્નમાં નહોતા. પછી થયું ચાલો કાંઈ નહીં, ફરી નવા ફોન્ટમાં રીટાઈપ કરીશ તો મારું પણ ફરી રીવીઝન થઈ જશે અને શું કહું તમને મિત્રો, ૨૦૦૯માં જ્યારે એના મંડાણ મંડાયા હતાં તે સમયમાં ફરી દર અઠવાડિયે જીવતી ગઈ!

૨૦૧૧/૧૨માં ગુજરાતસમાચાર યુ.કે ના સહકારથી ધારાવાહિ રૂપે આપવાનું શક્ય બન્યું, અને એને સારો આવકાર મળ્યો.

મારો ૨૦૦૯માં નવલકથા લખવાનો પ્રથમ જ અનુભવ હતો, અને વેબગુર્જરીમાં ફરી પ્રકાશિત થવાની વચ્ચે મેં ઘણી બધી ટૂંકી વાર્તાઓ લખી અને એને પરિણામે કલમ થોડી વધુ ઘડાઈ હતી એટલે જેમ જેમ રીટાઈપ કરતી ગઈ તેમ તેમ મને એમાં રહેલી ક્ષતિઓ દેખવા માંડી, સાથે સાથે તે સમયે સમાચારપત્રમાં આપવાની હોવાથી અમુક જ શબ્દોની મર્યાદામાં લખી હતી-ફરી લખું તો કેમ લખી શકાય – તેની ગડમથલ સાથે લગભગ મૂળ વાર્તાને વફાદાર રહીને જ આપ સૌ સમક્ષ મૂકી ખરી પરંતુ મનમાં , ‘આજ વાર્તા ફરી લખવાનું બને તો જુદી રીતે લખું’ એ વિચારે મને સાચે જ ખૂબ જ અકળાવી છે.

પછી મને આ. અદમભાઈ ટંકારવીનું બીજો ભાગ લખવાનું સૂચન યાદ આવ્યું. મારી અભિવ્યક્તિને મોકળાશ આપીને અને હજુ ય યુ.કે. ના ઘણા એવા ઈસ્યુઓ છે જેને મારે આપ સૌ સમક્ષ ઉજાગર કરવા છે તેથી હવે બીજો ભાગ લખવાનું મન રોકી શકતી નથી.

અત્યાર સુધી તો – બે ત્રણ પ્રતિભાવો બાદ કરતાં – વેબગુર્જરીના વાચકમિત્રો પ્રતિભાવ આપવામાં કરકસરયુક્ત લાગ્યા, પરંતુ ‘કેડી ઝંખે ચરણ’ના સમાપન વખતે પણ જો આપના અભિપ્રાયો મને Email દ્વારા લખી મોકલશો તો મને બીજો ભાગ લખવામાં માર્ગદર્શન મળી રહેશે

આ સમાપ્તી વેળાએ વેબગુર્જરીનો અને વાચકમિત્રોનો હૃદયપૂર્વક આભાર.

અસ્તુ.

નયના


સુશ્રી નયનાબહેન પટેલનું વીજાણુ સંપર્ક સરનામું: ninapatel47@hotmail.com

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

2 comments for “કેડી ઝંખે ચરણ : પ્રકરણ-૪૨

  1. June 3, 2018 at 4:38 am

    અત્યાર સુધી તો – બે ત્રણ પ્રતિભાવો બાદ કરતાં – વેબગુર્જરીના વાચકમિત્રો પ્રતિભાવ આપવામાં કરકસરયુક્ત લાગ્યા, પરંતુ ‘કેડી ઝંખે ચરણ’ના સમાપન વખતે પણ જો આપના અભિપ્રાયો મને Email દ્વારા લખી મોકલશો તો મને બીજો ભાગ લખવામાં માર્ગદર્શન મળી રહેશે…

    છેલ્લા પ્રકરણ પછી લેખકે ઉપર મુજબ કંઈક લખાંણ કરેલ છે. 

    પ્રતીભાવ અને કરકસર…. વાંચકમીત્રો અને લેખકમીત્રો એમાં બધા આવી જાય.

    વેબગુર્જરીની ઘણીં પોસ્ટના લેખકમીત્રો વાંચકમીત્રો પાસેથી ભાવ કે પ્રતીભાવની આશા રાખે છે એમ વાંચકમીત્રો પણ ઈચ્છે છે કે લેખકમીત્રો પણ પુનમ કે અમાસના દીવસે જરુર ભાવ કે પ્રતીભાવ રજુ કરે.

    લેખકમીત્રોના બ્લોગ કે વેબસાઈટ હોય એ જરુરી છે. વેબગુર્જરીએ પણ બ્લોગ કે વેબસાઈટની પ્રવૃત્તીને પ્રોત્સાહન આપવું જોઈએ. 

  2. June 3, 2018 at 4:55 am

    ‘કેડી ઝંખે ચરણ’ એકવાર નહિ બે-ત્રણ વાર વાંચી અને અમુક પ્રકરણ તો વારંવાર વાંચ્યા.અદમભાઈના સૂચન સાથે બિલકુલ સંમત છું. ‘લગે રહો’ અને સફળતા મળતી રહે એ જ શુભેચ્છા.

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.