હું જાઉં..???

– વિજય ઠક્કર

ડ્રાઈવરને સૂચના આપી…જો ભાઈ આગળ જઈને જમણી બાજુ વળવાનું આવશે એટલે હવે ગાડી જરા ધીમે ચલાવજો. રોડના ડીવાઈડર પર અંગ્રેજીમાં “આર્મિ” લખેલું એક સાઈનબોર્ડ આવ્યું. ડ્રાઈવરે રાઈટ ટર્ન લીધો અને ગેટ પાસે ગાડી થોભાવી દીધી. આ આર્મિ કેન્ટોનમેન્ટ છે. ગેટ બંધ હતો. બાજુના વિકેટ ગેટમાંથી બે આર્મિના જવાનો એક સાથે બહાર આવ્યા અને કારની વિન્ડો પાસે આવ્યા એટલે અજયે વિન્ડોનો ગ્લાસ નીચે ઉતાર્યો. એક જવાન, ગેટકીપર હતો અને બીજો જવાન કર્નલ બાબુનો માણસ હતો.

કર્નલ બાબુના માણસે પૂછ્યું : “ સર..આર યુ મિ. અજયકુમાર? “

“ હાં..જી..”

જવાને સેલ્યુટ કરી અને કહ્યું “ સર.. જયહિન્દ, સર..હમારા નામ ફ્તેહબહાદુર હૈ સર..”

અજયે પણ પ્રત્યુત્તરમાં એને સેલ્યુટ કરી અને કહ્યું: “ જયહિન્દ “

કર્નલબાબુ સા’બને હમેં આપકો ગાઈડ કરને ભેજા હૈ..સર.. હમ આગેકી સીટમેં બૈઠ સકતે હૈ સર..?”

“યેસ પ્લીઝ..”

ફતેહબહાદુર, ગોરખા રેજિમેન્ટના આ જવાનનાં ચાલચલનમાં લશ્કરી શિસ્તનું અદભુત દર્શન થતું હતું. વાક્યની શરૂઆતમાં અને અંતમાં ફતેહબહાદુર સર બોલતો હતો અને એ સાંભળવાનો અજયના કાન માટે નવો જ અનુભવ હતો.

ડ્રાઈવરે આગળનો દરવાજો ખોલ્યો અને ફ્તેહબહાદુર આગળની સીટમાં બેસી ગયો. ગેટકીપરે દરવાજો ખોલ્યો અને કાર કેન્ટોન્મેન્ટમાં પ્રવેશી.. જિંદગીનો આ પહેલો અનુભવ હતો, આર્મિ કેન્ટોન્મેન્ટમાં જવાનો. ફતેહબહાદુર ડ્રાઈવરને સૂચના આપીને વેન્યુ તરફ લઇ જઈ રહ્યો હતો.. કાર કેન્ટોનમેન્ટના રસ્તા પર ધીમી ગતિએ જેમજેમ આગળ વધતી હતી, અજય ત્યાંના વાતાવરણમાં ખોવાતો જતો હતો…અદભુત નજારો હતો. અંધારું જામતું જતું હતું..પૂનમનો ચંદ્ર પણ એની ઉત્કૃષ્ટ કક્ષાએથી શીતળ અજવાસ પાથરી રહ્યો હતો, નાનાં જીવજંતુઓના લયબદ્ધ ધ્વનિથી વાતાવરણ ભરાઈ ગયું હતું.. રાતના લગભગ સાડા આઠ વાગ્યા છે પણ અહીં સમય ઘડિયાળની મર્યાદા વટાવીને આગળ દોડતો હોય એમ લાગે છે.. અજય ખાસો એક કલાક મોડો છે. અજયને ચોક્કસ ખાતરી છે કે બધા જ લોકો એની રાહ જોતા હશે જ, કારણ આજની મહેફિલનું એ જ તો મુખ્ય આકર્ષણ છે.

લગભગ સાતઆઠ મિનિટના ડ્રાઈવ પછી કાર ગોલ્ડન કટાર ડિવિઝનના ક્લબ હાઉસના લોન પ્લોટના ગેટ પાસે પહોંચી. ફતેહહાદુરે ડ્રાઈવરને દૂરથીજ ગેટ પાસે ગાડી થોભાવવાની સૂચના આપી દીધી હતી.

કર્નલ બાબુ ગેટ પાસે જ ઊભા હતા અજયને આવકારવા, પણ એ પહેલાં સામેથી એક જવાન આવ્યો અને કારનો દરવાજો ખોલ્યો. સેરીમોનિયલ યુનિફોર્મમાં આવેલા એ જવાને સેલ્યુટ કરી..પ્રતિભાવમાં અજયે પણ હાથ ઊંચો કરીને એનો આદર કર્યો અને કર્નલ બાબુ સાથે જોડાયો. જવાન એમને મહેફિલ સ્થળ તરફ દોરી જતો હતો અને અજય ચાલતાં ચાલતાં કર્નલ બાબુ સાથે ઔપચારિક વાતો કરતો હતો.. બહુ જ સરસ માદક વાતાવરણ હતું.. આછું આછું અજવાળું, પીળી મદ્ધિમ લાઈટો અને લોન પરની ઠંડક અને લોન પ્લોટના એક કોર્નર પર જુદી જુદી ઉંમરની ચાળીસ-પચાસ સ્ત્રીઓ અલગ ગોઠવાયેલી છે, પોતાનાં બાળકોને સાચવતી..વાતો કરતી.. હંસીમજાક કરતી અને એ જ તરફથી અવારનવાર પવનના ઝોંકા સાથે વાતાવરણમાં ફેલાઈ જતી કોલોનની- પરફ્યુમ્સની સુવાસથી મસ્તિષ્કમાં તાજગી પ્રસરી ગઈ.. આર્મિ અફસરોની આ સોફેસ્ટીકેટેડ અને ખૂબ રૂપાળી પત્નીઓ એમની મસ્તીમાં હતી.. કોઈ પોતે તો કોઈ પોતાનાં બાળકોને હાઉસી રમાડતી હતી.

લોન પ્લોટમાં પ્રવેશતાં જ સામે કોર્નર પર કેટલાક અફસરો ખુરશીઓમાં બેઠા હતા અને એમના સેન્ટરમાં એક બહુ જ મોટા અફસર હતા..કર્નલ બાબુએ ત્યાં પ્રવેશતાં જ દૂર બેઠેલા એ અફસર તરફ ધ્યાન દોર્યું અને કહ્યું “ અજય બાબુ વો જો બીચમેં બૈઠે હૈ વે હૈ બ્રિગેડીયર સુદ…એન્ડ હી ઇઝ ચીફ ઓફ ગોલ્ડન કટાર ડિવિઝન હિયર..”

ગોલ્ડન કટાર ડિવિઝનની અલગ અલગ બટાલીયનોના અફસરો આખા પ્લોટમાં અહીં તહીં અલગ અલગ ગ્રુપમાં ઊભા ઊભા ગપ્પાં મારતા હતા. એક કોર્નર પર બનાવેલા બારમાંથી બધાને ઊંચી જાતનો શરાબ સર્વ થતો હતો.. લગભગ બધા જ અફસરોના હાથમાં લીકર ગ્લાસમાં દરેકને અનુકૂળ બ્રાન્ડનો અને ચોઈસ મુજબનો શરાબ હતો અને તેમાંથી ચુસકીઓ લેવાતી હતી..વચ્ચે વચ્ચે “ઓરડર્લી “ સોડા-પાણી-આઈસ અને સર્વિંગ ટ્રેમાં અલગ અલગ મંચર્સ લઈને ફરતા હતા. કોઈકની પાસે ફ્રાઈડ પી-નટ્સ તો કોઈકની પાસે ચીઝ રોલ્સ, આલું પકોડા હતા અને જેની જે ઇચ્છા થાય તે, ટુથ પીકમાં ભરાવીને શરાબના સીપ સાથે ખાઈ લેતા અને પછી શરાબની મસ્તીમાં ઝૂમતા હતા. કોઈ બોલકા અને મજાકિયા અફસર વળી ક્યારેક અફસર પત્નીઓના ટોળામાં જઈ મજાક મસ્તી પણ કરી આવતા.

અજય, આ નજારો જોવામાં ગુલતાન હતો અને કર્નલ બાબુએ કહ્યું: “ ચલિયે અજય સા’બ આપકો બ્રિગેડીયરસે ઇન્ટ્રોડકશન કરવાતે હૈ..” અજય કર્નલ બાબુની સાથે થોડે દૂર કેટલાક અફસરો સાથે ઊભેલા બ્રિગેડીયર પાસે ગયા. બ્રિગેડીયર લગભગ ૫૦-૫૫ આસપાસની ઉંમરનાં હશે, એકદમ સ્ટાઉટ બોડી અને વેલ ડ્રેસ્ડ હતા..

કર્નલ બાબુએ કહ્યું: “ એક્સક્યુઝ મી સર..” બ્રિગેડીયર એમના તરફ વળ્યા અને કર્નલ બાબુએ મારી ઈન્ટ્રોડકશન આપી. “ સર ! ધીસ ઈઝ અજયબાબુ…હમારે બહુત હી અચ્છે દોસ્ત હૈ…! દેશકે મશહુર ગઝલ સિંગરોમેં ઉનકા શુમાર હૈ.. “ બ્રિગેડીયરે શેકહેન્ડ કરતાં કહ્યું: “ અરે વાહ ભઈ…! યહ તો બડી ખુશીકી બાત હૈ..ધીસ ઈઝ અ બીગ સરપ્રાઈઝ ફોર ઓલ ઓફ અસ…ચલો આજ બડા મજા આએગા “

બ્રિગેડીયર સુદે એમનાં પત્નીની પણ અજય સાથે ઓળખાણ કરાવી..બંનેએ નમસ્ત કર્યા.

“ અરે અજયસા’બ આજ આપ અકેલે હી કયું આયે જી ?” બ્રિગેડીયરે કહ્યું.

બધા અફસરો હવે તેમના તરફ ફર્યા…કર્નલ બાબુએ મોરચો સંભાળતાં કહ્યું : “ સર..! હી ઈઝ બેચલર –“

“ઓહહહ… તભી ઇતને ખુશમિજાજ દિખતે હે…! અજય બાબુ જરા દેખિયે હમારી તરફ…હમારે તો હંસને કે ભી હોશ નહીં રહે…” એમ કહીને બ્રિગેડીયરે એમનાં પત્ની તરફ એક નજર કરી લીધી.. થોડી વાત કરીને કર્નલ બાબુ અજયને બીજા અફસરોના ટોળા તરફ લઈ ગયા. અજય માટે કર્નલે “ઓર્ડરલી”ને વ્હીસ્કી લઈ આવવા કહ્યું. “ઓર્ડરલી” એક ગ્લાસમાં વ્હીસ્કી લઈ આવ્યો. કર્નલ બાબુએ અજયને કહ્યું: “ લીજિયે સા’બ આજ બસ મન ચાહે ઇતના પીજિયે…ઝૂમિયે ઓર ફીર હમારે લિયે દિલ ખોલકર ગાઈએ..”

અજયે ગ્લાસ લીધો અને એટલામાં તો એની આગળ પાછળ ચાર-પાંચ અફસરો આવી ગયા. કર્નલે વારાફરતી બધાની ઓળખાણ કરાવી.” અજય સા’બ..! યે હૈ મેજર સતીષ..યે હૈ મેજર વસંત..યે હૈ હમારે બહુત હી દમદાર અફસર મેજર જયરાજ…યે હૈ કેપ્ટન પાંડે ઔર યે હૈ હમારે દોસ્ત કેપ્ટન કદમ..”

ઓળખાણોનો દૌર અને વ્હીસ્કીના ઘૂંટ… સિગારેટ-પાઈપમાંથી આવતી તમાકુની કડવી કડક વાસ… ક્યાંકથી ખડખડાટ હસવાના અવાજો તો વળી ક્યાંકથી બચ્ચાઓનો રડવાનો અવાજ. થોડી થોડી વારે પવનના ઝોકા સાથે ધસી આવતી પરફ્યુમ્સ-કોલોનની ખુશબૂ.. બેકગ્રાઉન્ડમાં ઘડીકમાં વાગતો શાસ્ત્રીય આલાપ તો ક્યારેક વાગતું ઇન્ડો-વેસ્ટર્ન ફ્યુઝન…મસ્ત અને ખુશનૂમા વાતાવરણ હતું. ત્યાં ઉપસ્થિત બધાં જ હળવા મૂડમાં હતાં.

આર્મિના વેસ્ટર્ન રીજીયનની ગોલ્ડન કટાર ડિવિઝનની ત્રણ બટાલીયનોનો દર મહીને યોજાતો આ ગેટ ટુ ગેધર પ્રોગ્રામ હતો અને આ પ્રોગ્રામમાં અજયને કર્નલ બાબુએ એમના ખાસ ગેસ્ટ તરીકે ઇન્વાઇટ કર્યા હતા. અજય જેવી પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિ મિત્ર હોવી અને આ પ્રોગ્રામમાં એને બોલાવવા એ કર્નલ બાબુ માટે ગૌરવ લેવા જેવી વાત હતી એટલે એ કાર્યક્રમમાં કર્નલ બાબુનો પણ કંઇક જુદો જ મોભો હતો. અજયને પણ અહીં ખૂબ મજા પડતી હતી.

આજે એ તદ્દન જુદા જ માહોલમાં હતો, વળી આખા ક્રાઉડમાં એ વિશિષ્ઠ વ્યક્તિ હતો. બધાં જ એને ખૂબ માન આપતાં હતાં. બ્રિગેડીયર સૂદનો એ હમઉમ્ર હતો. ૫૨-૫૫ વર્ષનો આ ગઝલ ગાયક લશ્કરી અફસરો સાથે ભળી ગયો.

મહેફિલનો માહોલ હવે જામવા માંડ્યો હતો. શેરો-શાયરીનો દૌર શરૂ થયો..બધા ઉપર શરાબની અસર ધીમેધીમે વર્તાવા માંડી હતી, કારણ ત્યાં હાજર લગભગ તમામ લોકો ૨-૩ લાર્જ પેગ હલકની નીચે ઉતારી ચૂક્યા હતા. ઈર્શાદ… વાહ.. સુબહાનઅલ્લાહ..ક્યા બાત હૈ…જેવી દાદના અવાજો કયારેક ક્યારેક સંભળાતા હતા..

અજય આ મસ્ત-મજાની મહેફિલનો લુત્ફ ઉઠાવતો હતો.. મંદમંદ પવન અને શરાબની તલ્ખ ખુશબૂની સાથે પરફ્યુમ્સ-કોલોનની મહેંકથી એકદમ માદક માહોલ થઈ ગયો હતો..અને એટલામાં જ કર્નલ બાબુએ આવીને કહ્યું..:“ અજય સા’બ આઇએ માહોલ બન ચૂકા હૈ..ઔર લોગ બેસબ્રીસે ઇન્તઝાર કર રહે હૈ આપકો સુનનેકા.. આઇએ ઔર બસ આજ ઇતના ગાઈએ કી સબકા દિલ ભર જાય..”

કર્નલ એમને ધીમે ધીમે સામે બનાવેલા રેઝ પ્લેટફોર્મ તરફ લઈ ગયા અને એનાઉન્સમેન્ટ કર્યું..

“મે આઈ નાવ યોર એટેન્શન પ્લીઝ..!!” મહેફિલમાં એકદમ ચૂપ્પી છવાઈ ગઈ

“ગુડ ઇવનિંગ લેડીઝ એન્ડ જેન્ટલમેન.. એઝ યુ ઓલ નો, વી હવે ટુડે વિથ અસ અ વેલનોન ગઝલસિંગર મી. અજય, ઇન ધીસ ગેધરીંગ… વન્સ અગેઇન આઈ વેલકમ હિમ ઓન બી હાફ ઓફ યુ ઓલ… એન્ડ નાઉ… આઈ રીક્વેસ્ટ આર સ્પેશ્યલ ગેસ્ટ ઓફ ટુડે’ઝ બ્યુટીફૂલ ઇવનિંગ, મી. અજય, ટુ સિંગ બ્યુટીફૂલ ગઝલ્સ ફોર અસ .. બીગ એપ્લોડ્સ ફોર અજયબાબુ..”

મહેફિલમાં એકદમ સન્નાટો વ્યાપી ગયો.. બધાં જ એકદમ શાંત.. અજય એની બેઠક પર ગોઠવાયો અને હાર્મોનિયમ લઈને આલાપ આપ્યો.. શરૂઆત એક શેરથી કરી..

“હમારા હશ્ર તો જો હુઆ, હુઆ લેકિન,
દુઆ યે હૈ, કી તેરી આંખે બસ સંવર જાયે,
નિગાહેં શૌક નહીં હૈ, નિગાહેં શૌક શર્મી,
જો એકબાર રૂઠે યાર પર ઠહર જાએ …”

લોકો મંત્રમુગ્ધ થઈ ગયા..વાહ વાહના પોકારો અને તાળીઓના ગડગડાટથી વાતાવરણ ભરાઈ ગયું. લગભગ એક-દોઢ કલાક સુધી ખૂબ સરસ ગઝલો ગાઈ અને ત્યારબાદ ઊભા થવાની ઇજાજત માંગી પણ લોકોએ” કુછ ઔર..કુછ ઔર સુનાઈએ સર “ એમ કહીને વધારે ગાવા માટે મજબૂર કર્યો.. ત્યારબાદ બીજી ત્રણ-ચાર ગઝલો ગાઈને કાર્યક્રમ પૂરો કર્યો.. બધાં ડીનર માટે ગયાં…અજયની આગળ પાછળ ટોળું થઇ ગયું..બધા એની સાથે હાથ મિલાવવા તો કોઈ એની સાથે સેલ્ફી પડાવવા આતુર હતા. લોકોએ ખૂબ કોમ્પ્લીમેન્ટ્સ આપ્યા. અનિચ્છાએ પણ સમયની પાબંદીને કારણે કાર્યક્રમ વહેલો પૂરો કરવો પડ્યો.

કર્નલ બાબુ અજયને જમવા માટે લઈ ગયા …બ્રિગેડીયર સૂદ એમનાં પત્ની અને અજય અને બીજા ત્રણ-ચાર અફસરો સાથે જમતા હતા. હવે ઔપચારિકતા રહી ન હતી.. બ્રિગેડીયર મજાકના મુડમાં હતા અને એમને કંઈક સૂઝ્યું અને એમણે કહ્યું : “ અજય સા’બ માના કિ આપ બેચલર હૈ પર આપકી કોઈ દોસ્ત તો હોગી હી નાં! ભાઈ આપકી તો કોઈના કોઈ ગર્લફ્રેન્ડ હોગી હી…ઉન્હેં લે આના થા, ઇસ મહેફિલમેં સા’બ.. આપ અકેલે આએ હમેં અચ્છા નહીં લગા સા’બ..”

અજયે હસતાં હસતાં કહ્યું: “ ક્યા કરે સા’બ હમ હૈ હી અકેલે …ના કોઈ દોસ્ત..ના કોઈ હમસફર “

“અરે …!!! ક્યા બાત કરતે હૈ સર .. આપકી તો બહુત સારી સુંદર સુંદર લડકિયાં ફેન્સ હોંગી…? “

“હમ સચ કહેતે હૈ સા’બજી…આપ વિશ્વાસ કીજીયે હમારા..”

“હમે યકીન નહીં હોતા હૈ સા’બ…આપ જૈસે ઇન્સાનકી કોઈ ગર્લફ્રેન્ડ ના હો…!”

“અબ ક્યા બતાએ સા’બ જિંદગીમેં કભીકભી કુછ છૂટ જાતા હૈ પીછે…ઔર રહ જાતે હૈ કુછ લોગ અકેલે…દેખિયે હમારી તરહ..” અજય સહેજ દર્દીલા અવાજમાં બોલ્યો…પાણીની પરત બાઝી ગઈ આંખોમાં..

મહેફિલ પૂરી થવાની તૈયારી હતી. બ્રિગેડીયર અને તેમનાં પત્નીને વિદાય આપવા બધા જ અફ્સર્સ ભેગા થયા અને તેમની પત્નીઓ પણ ત્યાં આવી ગઈ.. શોફર કાળી એમ્બેસેડર ગાડી લાઉંજમાં લઈ આવ્યો.. ઓર્ડરલીએ ગાડીનો દરવાજો ખોલ્યો અને બ્રિગેડીયર ગાડીમાં બેસતાં બેસતાં રોકાઈ ગયા અને અજયને પાસે બોલાવી આભાર માન્યો અને વિદાય થયા. બીજા બધા અફસરો પણ વિખરાવાની તૈયારી કરવા માંડ્યા અને એટલામાં જ મેજર જયરાજ અજય પાસે આવ્યા. કર્નલ બાબુ પણ ત્યાં જ ઊભા હતા.

“એક્સક્યુઝ મી સર…!”

“યસ ઓફીસર ..!” અજયે કહ્યું

“વ્હોટ હેપન્ડ મેજર..?” કર્નલે પૂછ્યું

“કુછ નહીં સર અભી યે જવાન મેરે ક્વાર્ટરસે આયા ઔર મરી મમ્માકા મેસેજ લાયા હૈ..”

“ક્યા હુઆ..એનીથિંગ સિરિયસ..?” કર્નલે પૂછ્યું

“સર..નહીં નહીં સર. અભી અજય સા’બને જો ગઝલેં ગાઈ ઓર ઉનકી આવાઝ મેરે ક્વાર્ટર તક ગઈ હોગી ઓર મમ્માને શાયદ ઇન્હેં સુના…એન્ડ શી વોન્ટસ ટુ સી મિ. અજય .”

“ઓહ ધેટ્સ વેરી ગૂડ, બટ યુ નો વ્હોટ…! ઇટ્સ ટુ લેટ નાઉ” કર્નલની બહુ ઇચ્છા ન હતી.

“સર મેં જ્યાદા નહીં રોકુંગા ઇન્હેં સર..! યુ નો, શી કાન્ટ વોક સર ..અધરવાઈઝ મૈં મમ્માકો યહાં લે આતા… અજય સા’બ..પ્લીઝ ઇફ યુ કેન સ્પેર ફયુ મિનિટ્સ…પ્લીઝ સર..” મેજર જયરાજનો અવાજ ઢીલો પડી ગયો.

“ઠીક હૈ…ઐસા કરતે હૈ કર્નલ અગર આપ થકે હો તો ડઝન્ટ મેટર, યુ ટેક રેસ્ટ ઓર મૈ જાતા હું મેજર કે સાથ ઇનકે યહાં. થોડી દેર વહાં રુક કે ધેન આઈ’લ પ્રોસીડ ફોર માય હોમ”

“ચલો ઠીક હૈ.” કર્નલે આવવાનું ટાળ્યું. મેજર જયરાજ બહુ ખુશ થઈ ગયા.

“ચલિયે મેજર સા’બ..અબ હમ આપકે હવાલે હૈ”

“હાંજી ચલિયે સર ! થેંક યુ વેરી મચ અજય સા’બ..મેરી મમ્મા આજ બહુત ખુશ હોગી સર..! હું આપને વધારે સમય રોકીશ નહીં “ મેજરે ગુજરાતીમાં વાત કરવા માંડી. અજય આશ્ચર્યમાં પડી ગયા. બંને ગાડીમાં ગોઠવાયા અને ગાડી મેજરના ક્વાર્ટર તરફ દોડવા માંડી.

“ મેજર તમે ગુજરાતી બહુ સારું બોલો છો.”

“ જી સર…આપને જાણીને આશ્ચર્ય થશે પણ હું ગુજરાતી છું સર.”

“ ઓહ ધેટ્સ ગ્રેટ.. આર્મિમાં આઈ થીંક ગુજરાતી અફસરો બહુ ઓછા હશે ને ?”

“હા સર …વેરી ફયુ”

મેજરનું ક્વાર્ટર આવી ગયું…મેજરે બેલ વગાડ્યો અને ઓર્ડરલીએ દરવાજો ખોલ્યો… વરંડો વટાવીને બંને રૂમમાં પ્રવેશ્યા. રૂમમાં ઝીણી લાઈટ સળગતી હતી. દરવાજાની સામે મોં રાખીને એક સ્ત્રી વ્હીલચેરમાં બેઠી હતી. મેજરે મોટી લાઈટ કરી અને અજય આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો અને જોરથી બોલી પડ્યો “ ઓહ માય ગોડ”

“ આવો …અ..જ..ય..! ઓળખી ગઈને હું તમારો અવાજ? “

“મને… હું…મા..મને..” અજય થોથવાવા માંડ્યો.”

“તમે ગાતા હતા એ અહીં ધીમુંધીમું સંભળાતું હતું.. ત્યારે જ મને અંદાજ તો આવ્યો હતો પણ જ્યારે હમારા હશ્ર જો હુઆ વાળી ગઝલ સાંભળીને તો મારો વિશ્વાસ પાક્કો થઈ ગયો કે તમે જ છો..”

જયરાજ આ સંવાદ સાંભળતો રહ્યો અને એની મમ્મા અને અજયબાબુ પરિચિત હોવાનું જાણીને બહુ જ ખુશ થયો.

“હું માની નથી શકતો, સુહા કે આટલાં વર્ષો પછી આપણે…” અવાજમાં ખુશી અને દર્દનું મિશ્રણ થઈ ગયું. આંખોમાં પાણીની પરત થઈ આવી.

“આપ બેસોને પ્લીઝ સર, હું જસ્ટ ચેન્જ કરીને આવું છું.”

અજય અને સુહાએ આશ્ચર્યોની આપલે બહુજ ઝડપથી સંકેલી લીધી.

“તમે ગઝલનો પહેલો શેર ગાયો અને મારાથી બોલાઈ ગયું.. વાહ અજય. એક વાત કહું અજય…? આજે…આજે સવારથી જ મને થતું હતું કે આજે કંઈક સારું થવાનું છે.”

“ કેમ સુહા…?

“આજે સવારે મને જયે કહેલું કે સાંજની પાર્ટીમાં કોઈ ગઝલ સિંગર આવવાના છે, અને સાચું કહું અજય, મને એમ જ થયા કરતુ હતું કે જાણે તમે જ આવવાનો છો…અરે.. તમે બેસો તો ખરા..હું તો તમને બેસવાનું કહેવાનું પણ ભૂલી ગઈ..”

અજય સામે પડેલા દીવાન પર બેસી ગયા. સુહા પણ વ્હીલચેર છેક દીવાનની નજીક લઈ આવી અને ત્યારે જ અજયનું સુહાની પરિસ્થિતિ પર ધ્યાન ગયું. અત્યાર સુધીનાં આશ્ચર્યોમાં એક વધારે દુઃખદ આશ્ચર્યનો ઉમેરો થયો..” આ શું થયું તને સુહા..?”

“અકસ્માત ..” બહુજ ટૂંકાણમાં એણે જવાબ આપ્યો. એ જાણે બહુ લાંબી વાત કરવા માગતી ન હતી, કારણ એને અજય સાથે થોડા સમયમાં ઘણી બધી વાતો કરવી હતી..એના નાનકડા પાલવમાં જાણે આખું આકાશ સમેટી લેવું હતું. જયરાજ બીજા રૂમમાંથી ત્યાં આવી પહોંચ્યો. મમ્માને આટલી બધી ખુશ જોઈને એ પણ ખુશ થયો..

જયરાજે કહ્યું: “ સર..!”

અજયે એને ત્યાં જ અટકાવ્યો…” મેજર, હવે હું સર નથી… આઈ’મ યોર અંકલ..ઓ..કે..?

”યસ સર..” ત્રણેય જણાં હસી પડયાં.

“હું એક વાત કહું સ…અંકલ ?

“ યસ..યસ “

“તમે આજે અહીં રોકાઈ જાવ બીકોઝ યુ નો વ્હોટ..અત્યારે ઘણું મોડું થયું છે અને આપે ડ્રીંક પણ કર્યું છે…અત્યારે ના જાવ તો સારું..”

“નથી જવાનું…” સત્તાવાહી સ્વરે સુહાએ કહ્યું અને અજય એની સામે જ જોઈ રહ્યો. થોડીક ક્ષણો પછી સુહાને અહેસાસ થયો કે એ પહેલાં જેવું જ વર્તન કરી બેઠી…સહેજ છોભીલી પડી ગઈ અને બંને જણ એક સાથે હસી પડ્યાં. અજયે બહુ જીદ ના કરી અને રોકાઈ જવાનું નક્કી કરી લીધું. ખરેખર તો એનાં મનમાં પણ એવી ઇચ્છા થઈ જ હતી.અને એમાંય વળી સુહાએ આદેશ કર્યો એટલે એની ઇચ્છાની પૂર્તિ થઈ ગઈ.

જયરાજે કહ્યું: “ અંકલ તમારે જ્યારે પણ સૂઈ જવું હોય ત્યારે બાજુના રૂમમાં મારી બાજુના બેડમાં સૂઈ જજો. મેં બેડશીટ બદલીને આપના માટે બેડ તૈયાર રાખ્યો છે. પાણીનો જગ પણ આપના બેડની બાજુમાં ટીપોય પર મૂક્યો છે.”

“ થેન્ક્સ મેજર“

“અને હા અંકલ, હવે હું પણ મેજર નથી. આઈ’મ જયરાજ…સો પ્લીઝ કોલ મી જયરાજ, જય ઓર વ્હોટેવર યુ લાઈક અંકલ…ઓ..કે ..!”

“યસ મેજ…જયરાજ …” ત્રણેય ફરી પાછા એકસાથે હસી પડયાં.

“મમ્મા હું સૂઈ જાઉં..? મારે મોર્નિંગ ડ્યુટી છે..”

“હા બેટા તું સૂઈ જા, અમે થોડીવાર બેઠાં છીએ..”

“ગુડ નાઈટ મમ્મા.. ગુડ નાઈટ અંકલ ..!”

“ગુડ નાઈટ“ બંને સાથે જ બોલ્યાં.

અજય અને સુહા વાતો કરતાં રહ્યાં. રાત ઘણી વીતી ગઈ. પોતાના વિષે અને પરિવાર વિષે વાતો થતી રહી. બસ વાતોવાતોમાં સુહા વિચારોમાં અટવાઈ ગઈ.

“સુહા…સુ..હા !”

“હમ…હા હા શું..?”

“ક્યાં ખોવાઈ ગઈ? તારી ખોવાઈ જવાની આદત હજી એમની એમજ છે..નહીં..? “

સુહા સહેજ હસી.

“સુહા..જય બહુ સ્માર્ટ છે..એની પહોળી મર્દાના છાતી, ભરાવદાર મોં, નાની મૂછો ગોરો વાન …અને..”

“અને શું અજય..?”

“અને તારા જેવી જ પાણીદાર આંખો, તારા જેવો જ અવાજ અને તારા જેવી જ ચાલ”

“અને બીજું શું મારા જેવું ?”

“તારા જેવો જ ધીર ગંભીર અને પ્રેમાળ બહુ જ ઝડપથી આત્મીય બની જાય એવો.”

“હા“ એની આંખમાં ચમક આવી ગઈ.

“ સુહા, આપણે આમ આજે અચાનક મળ્યાં કેવી કુદરતની કમાલ?”

“મને બહુ ગમ્યું “

“હું પણ બહુ જ ખુશ થયો, સુહા; બલકે એમ કહું કે જીવનની અંતિમ ઇચ્છા પૂરી કરી દીધી.”

“અજય..! તારો પરિવાર? તું સેટલ થઇ ગયો..?”

એક નિ:સાસો તેનાથી નીકળી ગયો.. છાતીમાં શ્વાસ ભરીને અજયે કહ્યું, “ સુહા..! પરણ્યો તો નહીં, અને સેટલ વળી એકલા માણસને શું થવાનું? ગાઉં છું, જીવવા માટે થોડું કમાઉં છું અને..?”

“અનેશું ?”

“તને મળવાની ઇચ્છામાં દિવસો પસાર કરતો હતો..સુહા ! જિંદગીની સફરમાં આપણે ક્યારેક હથેળીઓ જકડેલી અને સાથે પગલાંઓ પાડેલાં અને શમણાંના આકાશે વિહરતાં એક દિવસ આપણી દિશાઓ ફંટાઈ ગઈ…! બસ એ તરસ… એ તડપ… લઈને જીવ્યો.. જીવ્યા જ કર્યો.”

“સુહા ! તું કેમ છું…? સુખી છું ..???”

“કશું જ ના સમજાય એનું નામ જિંદગી અજય ..”

“સુખી તો છું ને .. સુહા ..?”

“હા…” ટૂંકમાં પતાવ્યું.

“તારો પરિવાર…જયનાં બીજા ભાઈ-બહેન?”

“એનો એક નાનો ભાઈ છે કુલદીપ… ચેન્નાઈમાં ડેપ્યુટી પોલીસ કમિશનર છે અને એના પપ્પા એની સાથે રહે છે અને હું જય સાથે. આમ પણ મારે આ શહેર છોડવું ન હતું..”

“સુહા ! કેવું લાગે છે આજે આપણે મળ્યાં તેથી ?”

“હાશ થઈ ગઈ… જાણે જીવનની બધી જ એષણાઓનો અંત આવી ગયો..”

“તને કેવું લાગે છે અજય…?” અજયને ‘તમે’માંથી અનાયાસ જ ‘ તું ‘ કહેવાઈ ગયું.. પણ અજયના ધ્યાનમાં એ આવ્યું નહીં. અજય એકીટસે સુહાને જોઈ રહ્યો હતો.

“સાચું કહું સુહા…અત્યંત રોમાંચક…જીવનની તરસ પૂરી થઈ ગઈ…યુ આર ગ્રેટ માય ડીયર… એક વાત કહું …તને હું પામી ના શક્યો એનો બહુ જ રંજ રહ્યો છે દોસ્ત..પ..પપ..પણ આજે…આજે તને એકવાર ફરી મળવાથી જીવનમાં હવે કોઈ જ ઇચ્છા બાકી નથી રહી..”

રાતના ત્રણ વાગી ગયા હતા. બહુજ વાતો કર્યા પછી થોડી વાર સૂતાં. અજયની આંખ ખુલી ત્યારે તો ઘણું મોડું થઈ ગયેલું. સુહા કિચનમાં પ્લેટફોર્મ પાસે વ્હીલચેરમાં બેઠાં બેઠાં કાંઈક કરતી હતી. અજયને બેડમાં સૂતાં સૂતાં જ રસોડાનું દૃશ્ય દેખાતું હતું, તે ધીમેથી ઊભો થયો… પણ બેચેની લાગી એટલે પાછો બેડમાં આડો પડ્યો. રાતના ઉજાગરાથી શરીરમાં ખૂબ સુસ્તી હતી.. રાત્રે ડ્રીંક કરેલું એટલે એનું હેંગઓવર પણ હતું. અજય પાછો સૂઈ ગયો.

સવારના લગભગ દસેક વાગે સુહા આવીને એને જગાડવા માટે બૂમ પાડી.

“ અજય “ વર્ષોથી મનમાં ગોપાવી રાખેલું એ વહાલું નામ પોકારતાં રોમાંચ થઈ આવ્યો.

અજયે આંખ ઉઘાડી..

“ઊઠ અજય ! બહુ મોડું થઈ ગયું છે…જય તો ડ્યુટી પર જતો પણ રહ્યો. ..”

અજય ઊઠીને ફ્રેશ થઈ ગયો..ચા પીધી અને સાથે સુહાએ એના માટે બનાવેલાં બટર ટોસ્ટ અને હાફ ફ્રાઈડ ઓમલેટ ખાધાં. કપડાં ચેન્જ કરી લીધાં.

“સુહા ..!’

“હં..”

“હું જાઉં..???”

“…………………”

બંને દ્વિધામાં હતાં. કોઈ ઇચ્છતું ન હતું, વિખૂટાં પડવાનું. અજય સુહાની વ્હીલચેર પાસે આવ્યો અને પાછળના ભાગે ઊભા રહી સુહાના બંને ખભે હાથ મૂક્યા…વ્હીલચેરને ધક્કો મારીને દીવાન પાસે લઈ આવ્યો અને સુહાની સામે આવીને બેસી ગયો. સુહાના ચહેરા પર હાથ ફેરવ્યો…એની આંખો, એના ગાલ, એના હોઠપર આંગળીઓ ફેરવી અને આખો ચહેરો બેય હાથોમાં સમાવી લીધો….સુહાની છાતી સરસું માથું મૂક્યું…સુહાનાના હાથ વીંટળાઈ વળ્યા…શ્વાસોની ગતિ તેજ થઈ ગઈ..અશબ્દ ક્ષણો વીતી રહી…અજયનું માથું ક્યાંય સુધી એના ખોળામાં જ રહેવા દીધું… બિલકુલ ચૂપ બંને… ઊના લ્હાય શ્વાસ…નિ:શ્વાસ…માથામાં સુહાની આંગળીઓ ફરતી રહી. આંખોમાંથી ઊનાં ઊનાં ચાર બુંદ અજયના માથા પર પડ્યાં…અજય સાવ શાંત હતો.. થોડીવારે સુહાએ બે હાથમાં અજયનું માથું લઈને ઊંચું કર્યું….આંખો બંધ હતી… એના કપાળે એની આંખોએ એના ગાલ પર ..એના હોઠ પર સુહાએ ચૂમી લીધી….પણ એ સાથે જ અજયનું માથું એકદમ ઢળી પડ્યું…

“નાઆઆઆઆ……….” મોંમાંથી એક ચીસ નીકળી ગઈ….

 

* * *

સંપર્કસૂત્રો :-


ઈ-મેઈલ – Vijay Thakkar vijaythakkar55@hotmail.com
બ્લોગ – “ગુર્જરિકા” : URL – https://gurjarica.wordpress.com

* * *

(આજે શ્રી વિજય ઠક્કરની વાર્તા પ્રકાશિત કરીએ છીએ. હાલમાં તેઓ દસેક વર્ષથી અમેરિકામાં વસી ગયા છે, પરંતુ મૂળ અમદાવાદના. અમદાવાદ મ્યૂનિસિપલ કૉર્પોરેશનમાં પબ્લિક રિલેશન્સ મેનેજર તરીકે સેવાઓ આપવાની સાથે એમનું લેખન કાર્ય ચાલુ રહ્યું. એમની વાર્તાઓ ગુજરાત ટુડે, સમભાવ, સંદેશ, જયહિન્દ વગેરે ઘણાં વર્તમાનપત્રો અને સામયિકોમાં પ્રકાશિત થતી રહી. અમદાવાદમાં આકાશવાણી અને દૂરદર્શન સાથે પણ સમાચાર વાચક અને ઉદ્‌ઘોષક તરીકે જોડાયેલા રહ્યા અને વર્ષો સુધી  ધ્વજવંદન સમારોહના કૉમેન્ટેટર તરીકે પણ સેવાઓ આપી. એટલું જ નહીં ફિલ્મોમાં પણ અવાજનું ડબિંગ કર્યું. એમના નાટક ‘લોખંડી પુરુષ સરદાર પટેલ’ને ગુજરાત સરકારનો પુરસ્કાર પણ મળ્યો છે. અમેરિકામાંય એમની સાહિત્ય પ્રવૃત્તિ ચાલુ જ છે. તેઓ વેબગુર્જરીના આંગણે પ્રથમવાર આવે છે. સ્વાગત, વિજયભાઈ..!-

‘’વેગુ’ સંપાદક મંડળ)

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

1 comment for “હું જાઉં..???

  1. October 11, 2017 at 12:24 am

    ખરે જ સંવેદનશીલ વાર્તા!

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.