મૌલિકા દેરાસરી

અજાયબીઓથી ભરપૂર આ ગ્રહ ઉપર તમારું સ્વાગત છે..! ચાલો, પકડો  શબ્દોનો હાથ… એ લઈ જશે તમને એક અદ્ભુત સફરે…

આંખો કંઈક જુએ છે અને કાન સાંભળે છે એ મગજમાં અંકિત, તરંગિત થઈને રંગબિરંગી શબ્દોની ઊઠતી છોળો રૂપે બહાર આવે ત્યારે એનું દર્શન કેવું હોય એ અહીં સમજાશે.

પુસ્તકો અને ફિલ્મોની એવી અજાયબ સફર પર લઈ જશે આ ગ્રહ.. કે જ્યાંથી આખાય ગ્રહનો ખૂણે-ખૂણો જોયા વિના પાછા વળવાનું મન નહીં થાય.

અજબ-ગજબ તસવીરોથી ભરપૂર આ ગ્રહની સફરનો એક એક મુકામ વળી એવો કે જ્યાં આપણને થાય કે થોડું વિરમીએ… અને એક એક શબ્દને, તસવીરને ઘૂંટડે ઘૂંટડે મસ્તીથી મગજમાં ઉતારીએ.

વળી અહીં તો શબ્દોનેય એવા રમતિયાળ અંદાજમાં વહેતા મુક્યા છે કે એના વહેણમાં અનાયાસ જ તરતાં થઈ જઈએ.

ફિલ્મો જોઈને કે પછી કોઈ મજાનું પુસ્તક વાંચીને કાબૂમાં ન રહેલા વિચારોને, દિલો-દિમાગમાં ઉઠેલા લાગણીઓના પડઘાને અહીં અલમસ્ત અંદાજમાં વિખેર્યા છે.

પુસ્તકોમાં અમીષ ત્રિપાઠીની મેલુહા અને નાગવંશ, રવીન્દ્રનાથ ટાગોરનો વિનોદ વૈભવ, ચાલો રવીન્દ્ર સફરે, પાંદડે પાંદડે રવિ,  ચંદ્રકાન્ત બક્ષીનું પુસ્તક સાહિત્ય અને સર્જન ઉપરાંત અન્ય પુસ્તકોમાં મારું સત્ય, જીના ઇસી કા નામ હૈ, નાના મોટા માણસ , ઝીણી ઝીણી વાત જેવાં પુસ્તકો વાંચીને એનો અર્ક અહીં શબ્દોમાં એવી અનન્ય રીતે ઝિલાયો છે કે એ વાંચ્યાં પછી પુસ્તક આખુંય વાંચી લેવા માટે મગજ ધમપછાડા ચાલુ કરી દે એમ પણ બને..!

ફિલ્મોના શોખીનો માટે તો ફિલ્મ રિવ્યૂઝ અને ટ્રેઇલરોનો તો એવો જંગી કાફલો ખડકાયો છે અહીં કે કાફલાનું એક એક અંગ ઓળખતાં જશો એમ એમ અંદર ડૂબતા જવા મન ઉછાળા મારતું ફરશે.

તો હવે કરી જ દઉં આ બ્લૉગના રચયિતાની વાત. તેઓ કહે છે કે નાનપણથી જ રસ અને આનંદના સહજ પર્યાયસમી વાર્તાઓના એ શોખીન હતા. વાર્તાઓ સંભળાતી ગઈ, સમજાતી ગઈ અને એમાં વિચારો ભળતા ગયા . . અને આખરે તે પ્રબળ ઝંખના એમને દોરી ગઈ એક એવી નદી તરફ કે જેના બે કિનારામાંથી એક કિનારો હતો “પુસ્તકો”નો અને બીજો હતો “ફિલ્મો”નો . .

nirav says

અમીષ ત્રિપાઠીના ‘મેલુહા’ પુસ્તકની ઝાંખી કરાવવાની ઇચ્છારૂપે એમના આ માનસપુત્ર – એટલે કે આ બ્લૉગ–નો જન્મ થયો, ૪ જુલાઈ ૨૦૧૨ના દિવસે. એ ઘડી ને આજનો દિ’.. એમની ચિત્રોથી સજ્જ, વિચિત્રતાઓથી ફાટ-ફાટ થતી લાંબી લચક અને ખાસ તો ભાવ-વાહી પોસ્ટું આપણને મળતી રહે છે.

ઓળખ આ મોજે મસ્તરામ એવા બ્લૉગકર્તાની એટલી જ કે, બ્લૉગજગતમાં તેઓ માત્ર એમના નામ અને વિચારોથી જ ઓળખાય છે.

એમના નામ અને ગામ સિવાયની અન્ય વિગતો એમણે જાહેર નથી કરી.

નામ નિરવ, ગામ રાજકોટ અને વિચારો માટે તો મારો ડૂબકી આ બ્લૉગના ઘૂઘવતા સમંદરમાં..

nirav says ~ A Journey through Books & Movies . . !‘ ǁ૪૪ǁ

લટકામાં….(અહીં દરેક પોસ્ટના અંતે મૂકેલું લટકું ખાસ વાંચવું. કેમ કે, એમાંથી મગજમાં કંઈક ને કંઈક લટકી જશે એ નક્કી જ છે..! )

નિરવ વિષે મને સૌથી વિશેષ ગમતી અને સહજ સ્પર્શી જતી વાત અર્થાત ‘નિરવ સત્ય’:

“સંવેદન, સહજતા અને આનંદ એ મારા માટે હવા, પાણી અને ખોરાક જેટલાં અમૂલ્ય છે અને એ જ દિન – પ્રતિદિન મારું સત્ય બનીને ઘુંટાતાં જાય છે અને મારો રંગ નિખારતા જાય છે અને એ જ તત્ત્વોને કારણે હું અરીસામાં મારી આંખોમાં આંખો નાખીને જોઈ શકું છું…

જ્યાં હું કોઈની સાથે સાચું સંવેદન ન અનુભવી શકું , ત્યાં મારું જીવન દુષ્કર છે…”


હવે એક ક્લિક આ તરફ…

શૃંગાર, કરુણ, વીર, હાસ્ય, રૌદ્ર, ભયાનક, બીભત્સ, અદભુત અને શાંત આ નવે નવ પ્રકારના રસ એક જ વાર્તામાં લાવી શકાય?

જવાબ શોધો આ વાર્તામાં. ‘અખંડ સૌભાગ્યવતી’ શીર્ષક ધરાવતી આ વાર્તામાં નવરસને ઘોળીને પીવડાવવામાં આવ્યા છે. વાંચ્યા પછી કહેજો કે, શબ્દરૂપી ઘોળમાંથી આપ આ નવેય રસોને અલગ કરી શકો છો ખરા કે નહીં..!

‘રે મનવા થયો પાગલ કે હણાઈ તારી બુદ્ધિ,

પાણીના પરપોટા પકડ્યા કે આવી જરી શુદ્ધિ..’

કોઈ જ નિર્ધારિત લક્ષ્ય વગર બહાવરા બનીને સમયને મુઠ્ઠીમાં પકડવા મથતા માનવીની વાત ‘સમયને બાંધશો નહિ’ કાવ્યમાં વહેવડાવાઈ છે તો, ‘ચિત્કાર’ નામની એક વાર્તામાં યુદ્ધમાં બચી ગયેલા એક યોદ્ધાનો, રણ મેદાનમાં ઢળી ગયેલા માનવ દેહોને જોઈને ઊઠતા ડુસકાંઓનો વેદનાથી લથબથ અવાજ છે.

‘માણી લઉ હું આજને’.. આ વાર્તા બે પ્રેમમાં ગળાડૂબ હૈયાંના વિખુટા પડવાની વેદનાને, મનોભાવને હુબહુ તાદૃશ કરે છે.

પાસ-પડોશમાં જોવાતું, સમજાતું અને એક કાનથી બીજા કાન તરફ ફેંકાતું તત્ત્વ એટલે ગોસિપ અથવા આપણી ભાષામાં ગુસ-પુસ. એને પણ અહીં સહજ રીતે વાર્તામાં વણી લીધી છે.

આ ગુસપુસ એ હકીકતથી સાવ વેગળીય હોઈ શકે છે હોં… પણ કહેવાય છે કે આનાથી મગજ પ્રફુલ્લિત રહે છે. કરનારનું મગજ રહે એ તો સમજ્યા પણ એમાં કોઈનાં પર આડાં-અવળાં નિશાન તંકાઈ જાય એ ખોટું ને..!

‘આખા વિશ્વમાં બ્લૉગે તંબુ તાણ્યા રે લોલ…’

બ્લૉગ ભ્રમણની વાટે જતી હોઉં ત્યારે આવું વાંચીને નજર તો અટકી જ જાય ને!

સાહિત્ય જંગ મંડાયો ‘કુરુક્ષેત્ર’ ને ‘મારો બગીચો’  માંહી,

‘સાહિત્યરસ થાળ’ વાનગીઓ માણો, ને હસો ‘હાસ્ય દરબાર’.

મિત્રો તમે રોજે રોજ બ્લૉગ વાંચીને પ્રતિભાવ આપજો રે..

આખા વિશ્વમાં બ્લૉગે તંબુ તાણ્યા રે લોલ!

રોજબરોજ વંચાતા બ્લૉગ્સને નામ સહિત આવરી લેતી આવી કવિતા પહેલી જ વાર સાંભળી હશે ને!!

‘ચાલ મારી સાથે!’. .. છે તો આ એક બાળવાર્તા પણ પ્રકૃતિ, પ્રાણીઓ અને વિજ્ઞાનને બહુ સિફતથી શબ્દોમાં વણીને એક મજાની બાળ સહજ કલ્પના ઊભી કરાઈ છે. વાંચતાં વાંચતાં આપણી કલ્પનાઓનેય જાણે નવી ઉડાન મળે છે.

સાહિત્યરસ થાળલગ્નની પહેલી રાતે સોળ શણગાર સજીને પતિના આગમનની રાહ જોતાં જોતાં બાળપણની શેરીઓમાં ભૂલા પડવાથી લઈને ઘર છોડવાની અંતિમ ક્ષણો સુધીની યાદોને મમળાવતી કન્યાની મનઃસ્થિતિ કેવી હોય, એ તો ખુદ કન્યા જ કહી શકે. અરે.. ઘણી વાર તો એ પણ એટલું સૂક્ષ્મતાથી કહી ના શકે એટલી સૂક્ષ્મતાથી ‘રે મન !’ વાર્તામાં કહેવાયું છે અને એ પણ પુરુષની કલમે..

જી હા…. સાહિત્યરસ થાળ ǁ૪૫ǁ નામના આ બ્લૉગમાં કલમ ચલાવી છે રીતેશ મોકાસણાએ.

જન્મભૂમિ: ભાડુકા; વતન: સાયલા અને કર્મભૂમિ: સુરતમાંથી ગુજરીને રીતેશભાઈ હાલ કતારના દોહામાં વસે છે. ત્યાં રહીનેય ગુજરાતી ભાષા અને સાહિત્ય સાથેનો લગાવ અને લખવાની દિલમાં ધરબાયેલી એમની ધગશને અવનવી રીતે પ્રગટ કરતા રહે છે. તેઓનું ગીત-સંગીત, હાસ્ય લેખો અને પ્રાર્થનાનું સંકલન પણ જોવા જેવું છે..

‘આવો  પારેવા, આવો ને ચકલાં

ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે..

આવો પોપટજી, મેનાને લાવજો

ચોકમાં દાણા નાખ્યા છે..’

વાંચીને નાનપણના એ મુક્ત પંખીડાંઓ જેવા દૌરમાં પહોંચી જવાય ને!

મનેય આ વાંચીને કહેવાનું મન થાય કે આવો આવો ને માણસો, બ્લૉગ પર આવોને.. મેં તો શબ્દોના દાણા નાખ્યા છે.


ચલો… હવે થોડા દાણા અહીં પણ ચણી આવીએ.

જિંદગી જીવવા જેવી નથી લાગતી… રોજ આવી પડતી ઉપાધિઓનો ડર છે. સંબંધો દુઃખ આપે છે, વર્તમાન નથી સહેવાય એવો. કેટકેટલાં વળગણો સાથે લઈને ફરતાં હોઈએ છીએ આપણે નહીં?

‘તમને કઈ વાત સૌથી વધુ ડિસ્ટર્બ કરે છે?’ આ પોસ્ટ વાંચીને ઘણા પ્રશ્નોના જવાબ આપોઆપ સમજાઈ જાય એમ લાગે.

ક્યારેક આપણને આપણા વ્યક્તિત્વ માટે ગેરસમજ હોય છે તો ક્યારેક બીજાઓને. સવાલ થાય કે આપણે આપણા અભિપ્રાયો પર જીવવું કે બીજાઓના? આપણામાં શું બદલાવ લાવવો એ આપણે ખુદ નક્કી કરવું કે કોઈને પૂછીને?

ખેર… આવા તો કેટલાય સવાલો છે અને અઢળક જવાબોય મળી રહેવાના છે. પણ આ બધાય સવાલ-જવાબથી પર જઈએ તો  એક મુખ્ય વાત તો છે જ કે આપણે જે છીએ એના કરતાં વધુ સારા તો બની જ શકીએ. ‘વધુ સારા થવાની ક્ષમતા દરેક માણસમાં હોય છે.’

‘મને કયાંય ગમતું નથી, શું કરું?’

આપણી જિંદગી ત્રાજવાનાં બે પલ્લાં સમાન હશે નહીં? જુઓ ને રોજેરોજ ક્યાંક ને ક્યાંક સતત વાતાવરણમાં ફેંકાતા આ શબ્દોઃ સુખ-દુઃખ, આશા-નિરાશા, આનંદ-વેદના; બધાય એકબીજાથી વિરુદ્ધ છતાંય સાથે ને સાથે.

એક વાતનો બહુ આનંદ હોય તો વળી સાથે જ બીજું કોઈ દુઃખ સંતાપતું હોય. કોઈ વાતની વેદના છોલી નાખતી હોય ને એની હારોહાર કોઈ મુઠ્ઠીઓ ભરી ભરીને ખુશીઓ છલકાવી દે એમ પણ બને.

કશું જ સતત નથી અહીં. કોઈએ કહ્યુ છે ને કે દુઃખ આપણા હાથમાં નથી પણ દુઃખી થવું કે નહીં એ તો આપણા હાથમાં છે.

હંમેશાં એક વાત યાદ રાખવી પડે છે કે- આ પણ વીતી જશે.

“એ લોટ કેન હેપન ઓવર એ કૉફી’ની માફક આ દિવાળીની સાફસૂફીમાં કેટકેટલું થઈ શકે છે.”

સાફસૂફી માટે જો કે દિવાળીની રાહ જોવાની જ નથી હોતી. આપણી આદતવશ પછી કામ લાગશે એમ વિચારીને કેટલો કચરો ભેગો કરતાં જ રહીએ છીએ એ વિચાર્યુ છે ક્યારેય? કચરો ઘરમાં હોય, આસ-પાસમાં હોય કે દિમાગમાં હોય, ભેગો કરવો જ શા માટે? આવ્યો એવો નિકાલ કરી દઈએ તો કામ અને સમય કેટલાં બચી જાય!! હા.. પણ એ કચરો જ છે કે કામનું એનો ભેદ પારખવાની સમજ હોવી જરૂરી છે.

‘પ્રિય વ્યક્તિની આંખ ભીની કર્યાનો આનંદ..’

આનંદ અનેક જાતના હોય.

કોઈની આંખમાં આંસુ લાવીએ એ દુઃખનાં જ હોય એવું ક્યાં છે!

જો આનંદનાં આંસુ લાવી શકીએ તો દુઃખ જ ક્યાં છે..!

આંખો ભીની હોય છતાં દિલને ટાઢક થાય એવી ઘટનાઓ જીવનની સાચી મૂડી હોય છે.

તમે તમારી પ્રિય વ્યક્તિને ખુશ જોવા ઇચ્છો છો તો તમારી એ સફળતાને સાકાર કરો જેનું સપનું તમારી પ્રિય વ્યક્તિ તમારા માટે સેવે છે.

યાદ છે, તમારા વર્તનથી છેલ્લે તમારી વ્યક્તિની આંખો ક્યારે ભીની થઈ હતી? આપણે આપણી વ્યક્તિને રડાવવાનું જ જાણીએ છીએ પણ ક્યારેક આ રીતે એમનું સપનું સાકાર કરીને પણ એમની આંખો ભીની થવા દો અને પછી જુઓ કે પ્રિય વ્યક્તિની આંખમાં બાઝેલી ભીનાશ તમને કેવી ટાઢક આપે છે.

મનની ભારોભાર સંવેદનાઓને બહુ સરળ શબ્દોમાં સાહજિકતાથી બયાન કરી છે આ એક કવિતામાં.

ચાલ …એક સમી સાંજે…

બધું એક ખૂણામાં મૂકી..

સાવ, ખાલી થઈને મળીયે….

ના હોઈ કોઈ સંવાદ તોય…

એકાકીપણું નહિ……..

એ એકાંતને મન ભરીને માણીએ.

મારો ખાલીપો ….ખાલીપો ના રહે …

કશું જ મારામાં ના રહે…

તોય  હું…ભરપૂર!

સુભગ સમન્વયઆ ઉપરાંત અન્ય કવિતાઓ પણ લાગણીઓથી છલકતી, ટપકતી ભળાશે અહીં.

સંદેશની ‘ચિંતનની પળે’ કૉલમના ઘણાં વિચારણીય લેખ અહીં વહેંચ્યા છે એમણે.

દરેક પોસ્ટના અંતે આવે છે છેલ્લો સીન, જ્યાં એક વાક્યમાં આખી વાત કહેવાઈ જાય એવાં વાક્યો વાંચવા મળી આવશે.

એમાંનુ એક રાલ્ફ વાલ્ડો એમર્સનનું વાક્ય આપની સાથે વહેંચવાની ઈચ્છા થાય છે તો શા માટે રોકું..!!

“લોકો એ વાત સમજવા તૈયાર જ નથી હોતા કે દુનિયા પ્રત્યેનો તેમનો દૃષ્ટિકોણ વાસ્તવમાં તો તેમના પોતાના જ ચારિત્ર્યની અભિવ્યક્તિ હોય છે.”

જોયું ને.. એક જ વાક્યમાં દુનિયા, દૃષ્ટિકોણ, ચારિત્ર્ય અને અભિવ્યક્તિ બધાંયની સમજ છે આમાં, જો સમજાય તો.. 🙂

હવે એ પણ કહી જ દેવા દો કે આ બ્લૉગ પર કોઈ એક જ વ્યક્તિના શબ્દો નથી પણ બે વ્યક્તિત્વ બખૂબીથી ભળીને એક નવો જ આયામ આપે છે શબ્દોને.

જી હાં… સૌમિલ અને મનીષાનો સુભગ સમન્વય એટલે આ બ્લૉગ ‘સૌમિષા‘ ǁ ૪૬ǁ.

તેઓ કહે છે કે બંનેને નવું નવું વાંચવાનો, લખવાનો શોખ અને એ પર વળી પાછું ચર્ચા કે વાદવિવાદ કરવાનો પણ શોખ …

આવા મીઠ્ઠા લડાઈ-ઝગડા ..રિસામણાં-મનામણાંને અંતે તો પ્રેમનો જ સેતુ રચાય, એ સેતુ અર્થાત સૌમિલ-મનીષા માંથી ‘સૌમિષા’નો.

જેમાંથી ઉદ્ભવે છે આ શબ્દો. દિમાગના નહીં સીધા દિલના જ શબ્દો…!

જે ડિસેમ્બર ૨૦૧૧થી લઈને આજ સુધી ઉદ્ભવતા રહ્યા છે અને બ્લૉગ પર અંકિત થતા રહ્યા છે.

કોઈ ધન્ય ઘડીએ સ્ફૂરી ઊઠેલા આવા શબ્દોના સેતુ પર ચાલતાં ચાલતાં આપણેય મનોમન ઝંખી લઈએ કે આવો પ્રેમ સતત વધતો રહે અને એમાંથી ઊઠતી શબ્દોની છાલકો આપણને ભીંજવતી રહે.


અસ્તુ.

આ લેખનાં લેખિકા મૌલિકા દેરાસરીનાં સંપર્કસૂત્રઃ

Print Friendly
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailby feather

9 Comments

  • pragnaju says:

    ધન્યવાદ મૌલિકા દેરાસરી.
    સલામ લટકાને …
    “જ્યાં હું કોઈની સાથે સાચું સંવેદન ન અનુભવી શકું ,
    ત્યાં મારું જીવન દુષ્કર છે…”
    સંવેદનશીલતા અને સમજણથી જ્યારે વ્યક્તિ જીવે ત્યારે જે પ્રશ્ન ભલભલાને ગૂંચવી નાખે છે તે છે અસાવધાનીનો !પણ નિરવ પુરતી સાવધાનીથી પોસ્ટ મૂકે છે. સુંદર પોસ્ટ માણતા ઘણો સમય લાગે પણ દરેક વાત રસસપ્રદ આનંદદાયક.
    તેનો અહંકાર નથી દેખાતો. ક્યારેક દેખીતી રીતે અપ્રિય લાગતી ઘટનામાંથી પણ શુભ ને ઉજાગર કરતાં માણ્યા છે. નથી સંવેદનશીલતા કર્મને પ્રેરે છે, તેના યોગ્ય નિર્વહનની સહજ સમજણ તેને ગતિ પ્રદાન કરે છે અને સ્વભાવથી જીવવાની સાવધાની તેમાં સુગંધ ઉમેરે છે. સંવેદનારૂપી પહાડમાંથી પ્રસ્ફુટિત થતું ઝરણ સમજણ ને જીવતું ને ઝીલતું સાવધાનીપૂર્વક ગતિ કરીને આપ્લાવિત કરી મૂકે છે.
    ……………………………..’
    સ રસ સાહિત્યરસ થાળ આજે જ માણ્યો
    ફાલતા જાય એ મોરી અન્ન ને મોલ
    શ્રદ્ધા કેરા શ્રાદ્ધ થી સુમન અનમોલ ,
    ઋષિ પાંચમે જાવ રૂડા મેળે તરણેતર
    પાવનકારી તો મારો ભાદરવો માતર …………….
    કરી લીધું છે અન્ન, ઘર ભેળું ખેતરેથી
    ને આનંદે મ્હાલે છે ગરબા નોરતેથી
    દૂધ પૌવાના સ્વાદે ઉજળી શરદપૂનમ
    હળી મળી સૌ,ઉજવે દિવાળી નવા વર્ષે
    વતનમા પહોંચી ગયા…
    ……………………………….
    ‘સૌમિષા‘ આજે જ માણ્યું
    કેટલો સુંદર સમન્વય ….
    તું ..હું આપણો પ્રેમ …
    અને સમય બધુજ અદ્દભુત …
    અને હવે પછી નો આપણો સંસાર અદ્દભુત
    અને
    તું ના હોઈ તોય આસપાસ લાગે …
    આતે વળી કેવું ,….સ્નેહ નું બંધન અનેરું .
    અમારી જ વાત માણી
    મારા રીપોર્ટસ તદ્દન નોર્મલ છે,આઈ એમ ઓલરાઈટ ,
    એમ કહીને એકબીજાને છેતરવા,છેલ્લે તો આપણે બેજ હોઈશું.

    • આ કવીતા ગમી.

      સાહિત્ય જંગ મંડાયો ‘કુરુક્ષેત્ર’ ને ‘મારો બગીચો’ માંહી, ‘સાહિત્યરસ થાળ’ વાનગીઓ માણો, ને હસો ‘હાસ્ય દરબાર’. મિત્રો તમે રોજે રોજ બ્લૉગ વાંચીને પ્રતિભાવ આપજો રે..આખા વિશ્વમાં બ્લૉગે તંબુ તાણ્યા રે લોલ!

      ધન્યવાદ મૌલિકા દેરાસરી. સલામ લટકાને …

  • jagdish48 says:

    મૌલિકાબેન,
    સંવેદના નિતરતા શબ્દોમાં બ્લોગ ભ્રમણ કરાવવા બદલ આભાર.
    નિરવના સત્ય શોધન પ્રયત્નમાં મને પણ મારું સત્ય શોધવા પ્રેરણા મળી હતી અને મેં ‘નિરવે પુછ્યું – સત્ય ?’ (http://bestbonding.wordpress.com/2012/12/12/satya/) માં પ્રયત્ન પર કર્યો છે. દરેકનું સત્ય અલગ છે. એવું કહેવાય છે કે ‘સત્ય સાશ્વત છે’, પણ મને લાગે છે કે દરેક વ્યક્તિ પોતા્ના દ્રષ્ટિકોણથી જુએ છે માટે દરેકને ‘પોતાના’ સત્ય છે. પણ “જ્યાં હું કોઈની સાથે સાચું સંવેદન ન અનુભવી શકું , ત્યાં મારું જીવન દુષ્કર છે…” આ દુષ્કરતા સૌને નસીબ થાય એવી પ્રાર્થના.

  • પહેલા તો જયારે પ્રથમ બ્લોગ’નો પરિચય વાંચવાનું શરુ કર્યું ત્યારે લાગ્યું કે અરે કોઈ બીજું પણ પુસ્તકો અને ફિલ્મોની વાત કરે છે . . . કોણ ? . . . પછી છેક અમીષ ત્રિપાઠી સુધી પહોંચ્યો ત્યારે ખબર પડી કે આ તો મારો જ ” થાપો દા ” થઇ ચુક્યો છે 🙂

    મારા જ બ્લોગ’નો પરિચય મારા કરતા પણ ખુબ સુંદરપૂર્વક અને જે નજાકત’થી આપે કરાવ્યો છે , એ બદલ આપનો આભાર . . . મૌલીકાજી .

    . . હવે મારે About me પેઈજ પર આ પોસ્ટ’ની લીંક પણ આપવી પડશે કે . . મારા સમસ્ત બ્લોગ’નો સાર અહીંથી મળશે .

    રીતેશભાઈ’ના બ્લોગ’નો પરિચય તો છે જ , પણ અન્ય ત્રીજા બ્લોગ વિષે જાણ નહોતી પણ હવે જરૂર મુલાકાત થશે .

    • લેખકના મનની અંદર વસતો લેખક સળવળે ત્યારે આવું લખાય. બ્લૉગોની બહુ જ સંવેદનશીલ પસંદગી અને સંવેદનશીલ લખાણ. મૌલિકા વેબગુર્જરીની ટીમમાં છે અને એમનું હોવું સાર્થક છે.

  • Maulika says:

    શબ્દોને સાર્થકતા મળે એથી વિશેષ શું જોઈએ દીપકભાઈ!!!
    તમારું સત્ય વાંચ્યું જગદીશ અંકલ..
    સત્ય એક ન હોઈ શકે.. દરેકનું સત્ય એમના અનુભવ, પરિસ્થિતિ અને સોચ પ્રમાણે અલગ- અલગ જ હોય છે.
    પ્રજ્ઞાજી હરેક વખતે કંઈક નવું જ મહેસુસ કરાવતા રહે છે.
    અંતરથી આભાર સૌનો…

  • ખલિલ જિબ્રાનનું આ જ મતલબનું વિધાન નોંધનીય છે કે, ‘એમ કહો નહિ કે મને નિશ્ચિત કે પૂર્ણ સત્ય (the truth)) લાધ્યું છે; અલબત્ત, એમ કહો કે મેં સત્યનો માત્ર એક અંશ(a truth) જ જાણ્યો છે.’ (મારા લેખ ‘આત્મા – સંક્ષિપ્ત અભ્યાસ’ માંથી)

  • મારા બ્લોગને એક અદ્વ્યત નવું રૂપ આપ્યું છે વેગું પર મારા બ્લોગ ને આમ પ્રકાશમાં લાવવા બદલ મૌલિકાજી તથા અન્ય ટીમનો હું આભારી છું.

  • venunad says:

    માનનિય મૌલિકાજી,
    આપનુમ સાહિત્યિક ‘બ્લોગ બ્રહ્મમણ’ સરસ રીતે રસપાન કરાવે છે, અને તેથી આ એક નવાજ પ્રકારની સાહિત્ય પ્રકાશનની રીતને અનુમોદન મળતું થયું છે એને વધારે પ્રચાર-પ્રસારમાં આપનો ફાળો ગુજરાતી ભાષા માટે ખૂબજ ઊપયોગી બનશે!

2 Trackbacks / Pingbacks

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Powered By Indic IME